Ο Χρήστος Αραμπατζής, ένας έφηβος 77 ετών. Άρθρο στο περιοδικό MOTOGP WORLD 125.
Μέχρι ποια ηλικία μπορεί κανείς να φορέσει αγωνιστική φόρμα και να πάρει μέρος σε ένα trackday; Ένας θρυλικός αγωνιζόμενος του Ελληνικού Μοτοκρός απέδειξε πρόσφατα στην πίστα των Σερρών ότι η ηλικία δεν είναι παρά ένας αριθμός.
Του Άκη Τεμπερίδη
Φωτογραφία: Σπύρος Πατμανίδης, Plamen Kodrov
Εδώ και καιρό είχαμε με τον Δημήτρη Διατσίδη μια ιδέα: να δώσουμε στον θρυλικό πρωταθλητή μοτοκρός Χρήστο Αραμπατζή, που αγαπάμε σαν μεγάλο μας αδερφό, την ευκαιρία να οδηγήσει για πρώτη φορά στη ζωή του στην πίστα των Σερρών. Να του δανείσουμε ένα κράνος τελευταίας γενιάς, δερμάτινη φόρμα, μπότες και γάντια, αφήνοντάς τον να ανακαλύψει τα προσωπικά του όρια στη σέλα μιας σύγχρονης μοτοσυκλέτας.
Σκοπός μας δεν ήταν τόσο να δούμε τι χρόνο θα πετύχει ή πόσο συχνά θα ακουμπά τα γόνατά του στην άσφαλτο. Θέλαμε κυρίως να καταλάβουμε κι εμείς αν ένα trackday θα πρέπει να έχει ηλικιακά όρια ή, με άλλα λόγια, αν αποτελεί ασφαλή δραστηριότητα για έναν συνταξιούχο που πλησιάζει τα ογδόντα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, βέβαια, δεν πρόκειται για έναν οποιονδήποτε αναβάτη, αλλά για έναν από τους πρωτοπόρους του ελληνικού MX, έναν ζωντανό θρύλο των αγώνων μοτοσυκλέτας στη χώρα μας.
Ο Χρήστος Αραμπατζής είχε εντυπωσιάσει στο Μότοκρος τη δεκαετία του ’70.
Το εγχείρημα, λοιπόν, είχε και μια επιπλέον αξία: θα μπορούσε το ταλέντο ενός χωμάτινου αναβάτη της δεκαετίας του ’70 να αναδειχθεί στην άσφαλτο μιας σύγχρονης πίστας, μισό αιώνα μετά; Όσο ενδιαφέρον κι αν είχαν όλα αυτά, ο στόχος μας με τον Δημήτρη ήταν διαφορετικός. Θέλαμε να προσφέρουμε χαρά σε έναν δικό μας άνθρωπο, που δεν έβγαλε ποτέ τη μοτοσυκλέτα από τη ζωή του: οδηγεί καθημερινά μηχανάκι και παρακολουθεί συστηματικά MotoGP και WorldSBK.
Μάλιστα, ύστερα από την εμπειρία του στις Σέρρες, έχει βάλει σκοπό να αγοράσει ένα μεταχειρισμένο CBR600R, το οποίο θα κρατά μόνιμα στην πίστα για ημιαγωνιστική χρήση. Θα το κάνουμε κι αυτό, και μάλιστα παρέα…
Ο Χρήστος Αραμπατζής εξηγεί στον «δάσκαλο» Χάτη Ληξουριωτάτο και στον Άκη Τεμπερίδη σε ποιο σημείο φρενάρει στην πρώτη στροφή της πίστας.
Ας επιστρέψουμε, όμως, στα Extreme Trackdays του Σωτήρη Ζαφειρόπουλου, που πραγματοποιήθηκαν στις αρχές Μαΐου και εξελίχθηκαν σε μια μικρή γιορτή της μοτοσυκλέτας. Γκριζομάλληδες αγωνιζόμενοι συναντήθηκαν ξανά έπειτα από χρόνια, στέλνοντας σε όλους μας ένα μήνυμα αισιοδοξίας, κυρίως χάρη στην έκτακτη συμμετοχή του Χρήστου. Φανταστείτε έναν πέντε φορές Πρωταθλητή Ελλάδας από το 1974 έως το 1980, με 3 τίτλους στα 125 κ.εκ. και από έναν στα 250 και στα 500 κ.εκ., να μαθαίνει αγωνιστική οδήγηση σε κλειστή πίστα.
Την οργάνωση ανέλαβε ο Διατσίδης, με τον γνώριμο αποτελεσματικό τρόπο του. Εξασφάλισε μια πανέμορφη MV Agusta Brutale 800 και την έφερε από την Αθήνα με το βανάκι του Νίκου Περιστερά, ο οποίος αποτελεί το μόνιμο βουλκανιζατέρ των ελληνικών trackdays. Ως οικοδεσπότης, ο Σωτήρης Ζαφειρόπουλος πρόσφερε τη συμμετοχή στο σερραϊκό trackday και φρόντισε για τον απαραίτητο ρουχισμό. Το σημαντικότερο, όμως, ήταν ότι ανέθεσε στον πλοηγό του και παλιό αγωνιζόμενο Χάρη Ληξουριωτάτο να γίνει ο track buddy και εκπαιδευτής του Χρήστου Αραμπατζή.
Το Moto Market του Σταμάτη Δημητριάδη πρόσφερε ένα αγωνιστικό κράνος, ενώ η Cosmote TV έστειλε τηλεοπτικό συνεργείο στις Σέρρες για να καλύψει το γεγονός. Οι άνθρωποι της πίστας ετοίμασαν επίσης ένα συμβολικό βραβείο για τον Χρήστο. Έτσι, ένα ανοιξιάτικο Σάββατο, βρεθήκαμε όλοι στην αγαπημένη μας πόλη, όπως παλιά. Παρών στην παρέα ήταν και ο παλιός «πιστάρχης» των Σερρών, Τάσος Χανλίογλου, φανερά συγκινημένος.
Τι χρόνο έκανα, παιδιά; Ο Αραμπατζής φόρεσε φόρμα, μπότες και γάντια και, μετά από ένα πρώτο μάθημα για τις ιδανικές γραμμές σε σχεδιάγραμμα της πίστας, άρχισε να εξετάζει την τρικύλινδρη μοτοσυκλέτα των 110 ίππων. Του δείξαμε επίσης ορισμένες λειτουργίες στην ψηφιακή οθόνη και στη συνέχεια έβαλε πρώτη στην pitlane και βγήκε για πρώτη φορά στην ευθεία. Είχε τον ενθουσιασμό ενός εφήβου, αλλά και τη σοβαρότητα ενός Πρωταθλητή.
Καθώς επιτάχυνε, τον είδα να πατάει στα μασπιέ και να ανασηκώνεται στιγμιαία όρθιος, επαναλαμβάνοντας την κλασική κίνηση όλων των αναβατών MotoGP για να εφαρμόσει καλύτερα η φόρμα στο σώμα. Για τα επόμενα είκοσι λεπτά τον παρακολουθούσαμε να συμπληρώνει γύρους μετρημένα αλλά σταθερά, ακολουθώντας τον Ληξουριωτάτο, που ανέβαζε τον ρυθμό γύρο με τον γύρο.
Ο Χάρης Ληξουριωτάτος υπήρξε πολύτιμος σύμβουλος του Χρήστου Αραμπατζή στην πρώτη του εμπειρία σε ασφάλτινη πίστα. Όταν ολοκληρώθηκε το πρώτο αναγνωριστικό εικοσάλεπτο, ο Θεσσαλονικιός αναβάτης επέστρεψε, έβγαλε το κράνος του και, ιδρωμένος και κατακόκκινος, μας ρώτησε: «τι χρόνο έκανα παιδιά»; Ο χρόνος δεν έχει καμία σημασία, αλλά είχε κινηθεί κοντά στο 1:51”, χωρίς να έχει προηγούμενη εμπειρία σε πίστα. Στην Κ5, μάλιστα, η δεξιά του μπότα ακουμπούσε στην άσφαλτο, επειδή πατούσε στο μασπιέ με το πίσω μέρος του πέλματος, όπως στο μοτοκρός.
Ποτέ, όμως, δεν είναι αργά για να μάθει κανείς, όποια κι αν είναι η ηλικία ή η μοτοσυκλετιστική του εμπειρία. Κάθε γύρος στην πίστα αποτελεί ένα μεγάλο μάθημα, ακόμη και για όσους οδηγούν επί δεκαετίες στους δρόμους. Σε αυτό βρίσκεται, άλλωστε, όλη η αξία ενός trackday.
Αξιοσημείωτο είναι πως ο Αραμπατζής δεν περιορίστηκε στο πρώτο εικοσάλεπτο, όπως ίσως θα περίμενε κανείς από έναν baby boomer γεννημένο το 1949. Την ίδια μέρα ολοκλήρωσε τρία εικοσάλεπτα, έχοντας πάντα πλοηγό τον Ληξουριωτάτο, και κατέβασε τον χρόνο του στο 1:48” με απόλυτη ασφάλεια. Η επίδοση αυτή μπορεί να μην είναι συγκρίσιμη με εκείνη ενός σταθερού θαμώνα των Εxtreme Τrackdays, παραμένει όμως ιδιαίτερα αξιοπρεπής. Όχι μόνο για έναν 77χρονο που βρέθηκε για πρώτη φορά στην πίστα των Σερρών, αλλά και για οποιονδήποτε έμπειρο αναβάτη superbike, ακόμη και μισό αιώνα νεότερο από τον Χρήστο.
Πολύ περισσότερο αν ληφθεί υπόψη ότι η συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα δεν έχει κατασκευαστεί για χρήση σε πίστα. Πρόκειται για μία cafè racer χωρίς φέρινγκ, με κοντό μεταξόνιο που την κάνει νευρική στα εσάκια, ενώ δεν αποτελεί την καλύτερη επιλογή ούτε για την ευθεία των Σερρών, με μόλις 210+ χλμ./ώρα.
«Δεν ήθελα να αποδείξω τίποτα παραπάνω από το ότι προσπάθησα να βελτιωθώ και ότι δεν ήρθα για μία απλή βόλτα και να φύγω», ανέφερε κλείνοντας ο ευγενής μοτοκρόσερ, εκπρόσωπος μιας γενιάς που συγκέντρωνε χιλιάδες θεατές στις χωμάτινες πίστες της εποχής της.
«Οδήγησα σοβαρά όσο μπορούσα και η εμπειρία μου άνοιξε την όρεξη να ασχοληθώ παραπάνω. Ήταν όλα θαυμάσια και σας ευχαριστώ όλους γι’ αυτό, μου δώσατε μεγάλη χαρά».
Αυτό είναι και το πιο σημαντικό: το βλέμμα που έλαμπε πίσω από τη ζελατίνα, τα μάγουλα που είχαν κοκκινίσει από την αδρεναλίνη, η φόρμα που είχε ποτίσει ιδρώτα και, πάνω απ’ όλα, η χαρά και η εφηβική ενέργεια που χάρισε σε αυτόν τον υπέροχο 77χρονο εκείνη η μέρα στις Σέρρες. Μια εμπειρία που του έχει ήδη ανοίξει την όρεξη για περισσότερα trackdays. Ωστόσο, παρασυρμένος από τον ενθουσιασμό του για περισσότερους γύρους, ο Αραμπατζής ξέχασε να πιει νερό όλη την ημέρα. Το ίδιο βράδυ το πλήρωσε με αφόρητες κράμπες, οι οποίες δεν του επέτρεψαν να επιστρέψει στη δράση την Κυριακή. Είμαι βέβαιος πως την επόμενη μέρα θα έσπαγε το φράγμα του 1:45”, αλλά έχουμε κι άλλα trackdays μπροστά μας, γι’ αυτό και όχι μόνο.
Κάθι Γουέλς, Χρήστος Αραμπατζής, Σωτήρης Ζαφειρόπουλος, στην αγκαλιά της Extreme Track Days.
Τη δεκαετία του ’70, ο αναβάτης Αραμπατζής ξεχώρισε ως ο Θεσσαλονικιός που αμφισβήτησε και νίκησε την πρώτη γενιά αναβατών του Ελληνικού Μοτοκρός. Αν θυμάμαι καλά, είχε κερδίσει τον πρώτο αγώνα MX που έγινε ποτέ στη χώρα μας, στο Σχηματάρι.
Πέρα όμως από τις επιδόσεις και τους τίτλους του στις ελληνικές και βουλγαρικές πίστες, ο Χρήστος διακρινόταν και εκτός αγωνιστικών χώρων για την κουλτούρα, την ευγένεια και τον χαρακτήρα του. Αυτά τα γνωρίσματα τον βοήθησαν αργότερα στον ρόλο του διοργανωτή αγώνων, όταν ολοκλήρωσε την αγωνιστική του καριέρα, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Ήταν μια περίοδος κατά την οποία οι μοτοσυκλέτες και οι αναβάτες MX βελτιώνονταν από χρόνο σε χρόνο.
«ΟΣΟΙ ΟΔΗΓΟΥΝ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΑ, ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΝΕΟΙ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ» — Χρήστος Αραμπατζής
Ο Χρήστος Αραμπατζής και ο Δημήτρης Διατσίδης απόλαυσαν την εμπειρία στην πίστα των Σερρών.
Αξίζει να προσθέσω εδώ ένα παραλειπόμενο από τις Σέρρες, ενδεικτικό της αγωνιστικής στόφας του Χρήστου. Πριν από μερικά χρόνια, στην πίστα είχε έρθει και είχε οδηγήσει ο Τζάκομο Αγκοστίνι, ίσως ο μεγαλύτερος αναβάτης στην ιστορία της μοτοσυκλέτας. Ήταν και εκείνος τότε 77 ετών. Σύμφωνα με δύο σοβαρούς ανθρώπους που βρέθηκαν στο trackday του Ιταλού, ο Χρήστος έκανε ταχύτερους γύρους από τον Ιταλικό Θρύλο. Αξίζει να σταθεί κανείς για λίγο σε αυτό. Το αίμα, λοιπόν, νερό δεν γίνεται.
Μακάρι το παράδειγμα του Χρήστου να δώσει την αφορμή για τη δημιουργία κατηγορίας senior στα ελληνικά trackdays, ώστε να βλέπουμε περισσότερους grey riders στις πίστες…
Το σχετικό άρθρο δημοσιεύεται στο 125ο τεύχος του περιοδικού MOTOGP WORLD, που κυκλοφορεί στα περίπτερα.
Αναμνηστικά απονέμουν στον «Έφηβο 77 χρόνων» Χρήστο Αραμπατζή ο Πρόεδρος της πίστας, Κωνσταντίνος Μπέγος, και ο CEO, Βασίλης Κοτέογλου.
