Αυτό που σχολιάζαμε αστειευόμενοι, ένα Grand Prix με το όνομα του Μπαχρέιν αλλά με τόπο διεξαγωγής τη Μαλαισία, γίνεται πλέον πραγματικότητα. Το ερχόμενο Σαββατοκύριακο, το 16ο Grand Prix του Μπαχρέιν θα διεξαχθεί στην πίστα της Σεπάνγκ στη Μαλαισία, την Κυριακή, 4 Οκτωβρίου.
Ιστορική επιστροφή στη Σεπάνγκ
Όπως είχαμε επισημάνει και όταν ανακοινώθηκε η απόφαση, πίσω από αυτή την παράδοξη μεταφορά βρίσκονται οι γεωπολιτικές αναταράξεις στη Μέση Ανατολή. Οι διοργανωτές του GP στο Μπαχρέιν προχώρησαν τότε σε μια απρόσμενη συμφωνία: ο αγώνας διατηρεί την ονομασία Grand Prix του Μπαχρέιν, αλλά μεταφέρεται στη Μαλαισία και διεξάγεται στην εμβληματική πίστα της Σεπάνγκ (PETRONAS Sepang International Circuit).
Αμέσως μετά τη μεγάλη μάχη στους στενούς δρόμους του Μπακού, ομάδες και οδηγοί καλούνται να προσαρμοστούν σε ένα εντελώς διαφορετικό και απαιτητικό περιβάλλον. Η Σεπάνγκ επιστρέφει στο πρόγραμμα της Formula 1 για πρώτη φορά μετά το 2017, φέρνοντας ξανά στο προσκήνιο μία από τις πιο απαιτητικές, αυθεντικές και σκληρές αγωνιστικές διαδρομές στον πλανήτη. Ο αγώνας διατηρεί τον τίτλο και τα εμπορικά δικαιώματα του Μπαχρέιν, όμως η τροπική ομορφιά της Μαλαισίας συνοδεύεται από την υγρασία και τις τεχνικές προκλήσεις που δυσκολεύουν το έργο ομάδων και οδηγών.
Το πέρασμα από το φθινοπωρινό Αζερμπαϊτζάν στις τροπικές συνθήκες της πολιτείας Σελανγκόρ επιβαρύνει τόσο τους ανθρώπους όσο και τις μηχανές. Στη Σεπάνγκ, η θερμοκρασία ξεπερνά σταθερά τους 33–35°C, αλλά η μεγαλύτερη δυσκολία προέρχεται από την υγρασία, που συχνά φτάνει το 80% με 90%.
Στο κόκπιτ ενός σύγχρονου μονοθεσίου, η θερμοκρασία μπορεί να υπερβεί τους 50°C, κάνοντας ακόμη πιο απαιτητικές τις συνθήκες για τους οδηγούς. Στη διάρκεια των 56 γύρων, καλούνται να αντεπεξέλθουν σε απώλεια σωματικών υγρών που φτάνει τα 3 με 4 κιλά.
Η σωματική κόπωση και η ανάγκη για απόλυτη συγκέντρωση στα διαδοχικά φρεναρίσματα και στις καμπές υψηλών G θέτουν απαιτήσεις που μπορούν να κρίνουν την επιτυχία. Την ίδια στιγμή, η απειλή των ξαφνικών μουσώνων παραμένει διαρκής. Οι απογευματινές τροπικές μπόρες μπορούν μέσα σε δευτερόλεπτα να μετατρέψουν το στεγνό οδόστρωμα σε πίστα με λιμνάζοντα νερά. Τα ραντάρ καιρού στα pit wall θα βρίσκονται υπό συνεχή παρακολούθηση, καθώς η σωστή χρονική στιγμή για την επιλογή ενδιάμεσων ή βρόχινων ελαστικών μπορεί να κρίνει τα πάντα.
Η πίστα
Η πίστα έχει μήκος 5.543 μέτρα και περιλαμβάνει 15 στροφές, από τις οποίες 5 είναι αριστερές και 10 δεξιές. Σχεδιασμένη από τον Χέρμαν Τίλκε, η διαδρομή διαθέτει μεγάλο πλάτος, το οποίο σε αρκετά σημεία φτάνει τα 16 μέτρα, αφήνοντας περιθώριο για διαφορετικές αγωνιστικές γραμμές και θεαματικά προσπεράσματα.
Το τεχνικό σικέιν των στροφών 1 και 2 δεν αφήνει περιθώρια αστάθειας στο φρενάρισμα υπό γωνία, ενώ στην επιτάχυνση απαιτεί μηχανική πρόσφυση. Αμέσως μετά ακολουθούν οι ταχύτατες ανοιχτές καμπές 5 και 6 και το απαιτητικό σύμπλεγμα των στροφών 7 και 8. Σε αυτά τα σημεία, η μέγιστη κάθετη δύναμη είναι απαραίτητη για να διατηρούνται τα μονοθέσια «βιδωμένα» στην άσφαλτο, σε ταχύτητες άνω των 230 km/h.
Το τελευταίο τμήμα περιλαμβάνει δύο παράλληλες ευθείες: την πίσω ευθεία και την ευθεία εκκίνησης/τερματισμού, με μήκος σχεδόν 900 μέτρων η καθεμία. Τις δύο ευθείες συνδέει η αργή φουρκέτα της στροφής 15.
Στις δύο αυτές ευθείες, η ισχύς και η απόδοση της υβριδικής μηχανής έχουν καθοριστική σημασία, με την αποτελεσματική ανάκτηση και διάθεση της ηλεκτρικής ενέργειας (deployment) να αποτελούν κρίσιμη προϋπόθεση για άμυνα ή επίθεση. Χωρίς αυτή την αποτελεσματικότητα, περιορίζονται οι δυνατότητες αξιοποίησης του Overtake mode στην ευθεία εκκίνησης-τερματισμού.
Προβλέπονται 4 ζώνες straight mode, στις δύο ευθείες και στα τμήματα ανάμεσα στις στροφές 3 – 4 και 8 – 9. Την ίδια ώρα, τα συστήματα ψύξης λειτουργούν στα όριά τους. Ο θερμός και υγρός αέρας περιορίζει την αποτελεσματικότητα των ψυγείων, αναγκάζοντας τις ομάδες να ανοίξουν στο μέγιστο τα καλύμματα των μονοθέσιων. Πρόκειται για έναν αναγκαίο συμβιβασμό, με απώλεια μέρους της αεροδυναμικής απόδοσης προκειμένου να διατηρηθούν η απόδοση και η αξιοπιστία.
Η τραχιά άσφαλτος της Σεπάνγκ επιβαρύνει περαιτέρω τα ελαστικά. Σε συνδυασμό με τα μεγάλα πλευρικά φορτία στις γρήγορες καμπές, οδηγεί τις θερμοκρασίες των πελμάτων σε πολύ υψηλά επίπεδα. Οι ομάδες και οι οδηγοί θα έχουν στη διάθεσή τους τις μεσαίες γόμες της γκάμας: C2, C3, C4.
Σε στεγνό οδόστρωμα, η στρατηγική των δύο pit stop παραμένει η βασική προσέγγιση. Ωστόσο, αν οι υψηλές θερμοκρασίες επιταχύνουν τη φθορά, δεν αποκλείεται να απαιτηθούν ακόμη και επιθετικές τακτικές τριών στάσεων.
Ο Αντονέλι, με τη Mercedes, βρίσκεται αντιμέτωπος με την πίεση των διωκτών του σε μια πίστα όπου η διαχείριση των ελαστικών απαιτεί απόλυτη ωριμότητα. Ο Ράσελ θα επιδιώξει να περιορίσει ακόμη περισσότερο τη βαθμολογική διαφορά, έχοντας όμως και αυτός το μειονέκτημα ότι δεν έχει αγωνιστεί ξανά στη συγκεκριμένη πίστα.
Από τους 22 οδηγούς που θα εκκινήσουν την Κυριακή, μόνο οι 10 έχουν προηγούμενη αγωνιστική εμπειρία στη Σεπάνγκ: Χάμιλτον (νίκη το 2014), Αλόνσο (νίκες το 2005, το 2007 και το 2012), Φερστάπεν (2017), Σάινθ, Γκασλί, Χούλκενμπεργκ, Στρολ, Οκόν, Μπότας και Πέρεζ.
Ο Φέτελ παραμένει ο πολυνίκης οδηγός, με 4 νίκες (2010, 2011, 2013, 2015). Στους κατασκευαστές, τις περισσότερες νίκες έχει η Ferrari, με 7 (1999, 2000, 2001, 2004, 2008, 2012, 2015).
Το τηλεοπτικό πρόγραμμα του αγώνα
