Το αναβαθμισμένο μονοθέσιο της McLaren στη Formula 1 έδωσε στην ομάδα την απαραίτητη ώθηση στο δεύτερο μισό της σεζόν, μετρώντας μέχρι στιγμής δύο νίκες. Η δεύτερη συνεχόμενη επιτυχία της ομάδας από το Woking, μετά την Ουγγαρία, ήρθε ως αποτέλεσμα του εκτεταμένου πακέτου αναβαθμίσεων.
Τόσο πριν όσο και μετά το καλοκαιρινό διάλειμμα, η McLaren δεν περιορίστηκε στην προσπάθεια αποκατάστασης της κάθετης δύναμης που έλειπε από το μονοθέσιο. Παρά τις αρχικές αδυναμίες, το μονοθέσιο έκανε ένα σημαντικό και αποφασιστικό βήμα προόδου. Στη Βαρκελώνη, για παράδειγμα, τα δυνατά σημεία της McLaren άρχισαν να γίνονται ολοένα πιο εμφανή, ενώ η εικόνα της βελτιωνόταν από αγώνα σε αγώνα.
Οι τελευταίες αναβαθμίσεις έδωσαν στην MCL40A την απαραίτητη ώθηση, ώστε να εξελιχθεί σε υπολογίσιμη δύναμη στα τμήματα της πίστας όπου απαιτείται υψηλό επίπεδο κάθετης δύναμης. Η αποτελεσματικότητά της στις στροφές υψηλής ταχύτητας ήταν, μάλιστα, αρκετή για να προκαλέσει εντύπωση ακόμη και στους ανθρώπους της ίδιας της McLaren.
Ένας ακόμη παράγοντας που συνέβαλε στη νίκη της McLaren και του Lando Norris στο Zandvoort ήταν μια μικρή λεπτομέρεια, η οποία πέρασε ουσιαστικά απαρατήρητη. Στην Ολλανδία, η ομάδα παρουσίασε για πρώτη φορά τις νέες της ζάντες. Ο διευθυντής μηχανικής των Βρετανών, Neil Houldey, έδωσε περισσότερες πληροφορίες για τις αλλαγές.
«Κάναμε μια μικρή αλλαγή στο πίσω μέρος του δαπέδου, ώστε να απελευθερώσουμε λίγη περισσότερη κάθετη δύναμη, ενώ παρεμβάσεις έγιναν και στους αγωγούς των πίσω φρένων. Έχουμε πλέον στη διάθεσή μας νέες ζάντες, οι οποίες θα μας βοηθήσουν να αυξήσουμε τη θερμοκρασία των ελαστικών. Οι αλλαγές αυτές δεν είναι σημαντικές σε ό,τι αφορά έναν γρήγορο γύρο, όμως μας κάνουν ελαφρώς πιο ανταγωνιστικούς», δήλωσε αρχικά.
Η κάθετη δύναμη και οι δυσκολίες στο Μονακό
Μετά τον αγώνα στην Ολλανδία, ο Andrea Stella τόνισε πως η Ουγγαρία και η Ολλανδία είναι πίστες που απαιτούν υψηλά επίπεδα κάθετης δύναμης, στοιχείο που ταιριάζει απόλυτα στα χαρακτηριστικά του μονοθεσίου της McLaren.
Στο Μονακό, ωστόσο, οι προσδοκίες της ομάδας ήταν υψηλές, όμως το αποτέλεσμα ήταν η απουσία της από την πρώτη τριάδα. Οι δυσκολίες δεν οφείλονταν μόνο στις στροφές και στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της πίστας. Το σιρκουί του Μόντε Κάρλο προσφέρει στις ομάδες ένα περιθώριο ελευθερίας ως προς το setup του μονοθεσίου.
Το μονοθέσιο αντιμετώπισε προβλήματα με την κάθετη δύναμη και δυσκολεύτηκε να φέρει τα ελαστικά στη σωστή θερμοκρασία, με αποτέλεσμα να περιοριστεί αισθητά η πρόσφυση.
Ο συγκεκριμένος περιορισμός έγινε明显 αισθητός από πολύ νωρίς στο πρωτάθλημα, ειδικά στην Αυστραλία και την Κίνα, όπου καταγράφηκε έντονη φθορά των ελαστικών, το γνωστό graining. Στην Ιαπωνία, αντίθετα, το πρόβλημα δεν εμφανίστηκε, καθώς στη Suzuka είχε στρωθεί νέα άσφαλτος, βελτιώνοντας τα επίπεδα πρόσφυσης. Έτσι προέκυψε και το πρώτο βάθρο για το 2026.
Η ανησυχία για την υπερβολική φθορά επέστρεψε στην Ολλανδία, κυρίως στον μπροστινό άξονα της MCL40A. Η επίτευξη της σωστής θερμοκρασίας λειτουργίας των ελαστικών αποδείχθηκε, στην πράξη, ιδιαίτερα δύσκολη υπόθεση. Ο Lando Norris ήταν ένας από τους οδηγούς που κατάφεραν να τη διαχειριστούν, καθώς χρειάστηκε μόλις μία προσπάθεια για να εξασφαλίσει την pole position, την ώρα που οι υπόλοιπες ομάδες αντιμετώπισαν σαφώς μεγαλύτερες δυσκολίες.
Το κάλυμμα των ζαντών ως game changer
Οι αναβαθμίσεις στις ζάντες έχουν επανέλθει στο προσκήνιο λόγω των αλλαγών στους κανονισμούς, προσφέροντας στις ομάδες ένα σημαντικό εργαλείο για τη διαχείριση της θερμοκρασίας των ελαστικών. Οι εσωτερικές κοιλότητες ενός ειδικά σχεδιασμένου σκελετού, τις οποίες ορισμένες ομάδες αποκαλούν και «τσέπες», επιτρέπουν στους μηχανικούς να ελέγχουν τη ροή του αέρα και τη μεταφορά θερμότητας προς το ελαστικό.
Στην Ολλανδία, η McLaren επικεντρώθηκε σε αυτόν τον τομέα, επιδιώκοντας να διατηρήσει υψηλή τη θερμοκρασία στο εσωτερικό της ζάντας και, κατ’ επέκταση, να εξασφαλίσει πιο ομοιόμορφη κατανομή της θερμότητας στο ελαστικό. Για τον λόγο αυτό, οι αναβαθμίσεις περιορίστηκαν στην μπροστινή ζάντα, η οποία κατασκευάζεται από την Enkei, και αφορούσαν ένα πιο κλειστό κάλυμμα.
Η πίσω ζάντα παρέμεινε αμετάβλητη, καθώς η φθορά του πίσω ελαστικού αποτέλεσε καθοριστικό παράγοντα σε όλη τη διάρκεια του τριημέρου, τόσο στο sprint όσο και στον αγώνα. Ο έλεγχος των θερμοκρασιών ήταν, επομένως, ύψιστη προτεραιότητα, κυρίως στις στροφές υψηλής ταχύτητας, όπου η πρόσθετη κάθετη δύναμη ήταν κρίσιμη.
