Για ώρες ολόκληρες καταπίναμε αποστάσεις με ταχύτητα, παρακολουθώντας με ευλαβική σιωπή ενώ απέραντα τοπία -κοιλάδες και φαράγγια- γλιστρούσαν από το παρμπρίζ στα πλευρικά παράθυρα μέχρι τον καθρέφτη οπισθοπορείας. Καθώς η κακή άσφαλτος ορμούσε κάτω από τα ζεστά Michelin και ο V12 λειτουργούσε λίγο πάνω από το ρελαντί, το αποτέλεσμα ήταν υπνωτικό. Δεν υπήρχε κίνηση. Καμία άλλη ζωή, έστω. Τίποτα για να σπάσει το ξόρκι αυτού του στοιχειώδους τοπίου.
Τότε, πριν από 20 λεπτά περίπου, ο δρόμος έστριψε προς έναν από τους γκρεμούς. Επειτα άρχισε να ανηφορίζει προς έναν ασυννέφιαστο ουρανό με απανωτές στροφές. Τώρα ο κινητήρας είναι ξύπνιος. Το ξόρκι έχει σπάσει. Ανταλλάζουμε τις υποτονικές στροφές και τη ράθυμη κίνηση για 8.000 rpm και την υπέροχη διαδρομή του πεντάλ του γκαζιού, μια άγρια ηχητική υπόκρουση και τις αγωνιστικές φωτεινές ενδείξεις αλλαγής ταχυτήτων, απόδειξη της ικανότητας και της ισχύος του V12 των 6,5 lt.
Επιπλέον, το υπόλοιπο σύστημα μετάδοσης κίνησης της Ferrari -ένας διπλός συμπλέκτης οχτώ σχέσεων με αλλαγές όπως του αγωνιστικού GT3 και η προφανώς απαράμιλλη τετρακίνηση- δεν προσφέρει κανένα πραγματικό αντεπιχείρημα σε αυτόν τον ηδονισμό. Δεν σου λείπουν ο μοχλός ταχυτήτων, τα τρία πεντάλ και ο πίσω κινητήριος άξονας. Καλώς ή κακώς η Purosangue δεκάρα δεν δίνει για τέτοια εμπόδια στην ταχύτητα. Η αντίθεση στην προσπάθεια, από την πλευρά του αυτοκινήτου και τη δική μου, τώρα και μόλις πριν από λίγα λεπτά είναι τόσο έντονη όσο και το κατακόκκινο χρώμα της Ferrari.
Οι ρυθμίσεις Comfort/Soft αντικαθίστανται με Sport/Hard και το Sport ESC καθώς η Ρurosangue επιτίθεται στις καμπές της διαδρομής. Ο εγκέφαλός μου αρχίζει να ανησυχεί, οι υπολογισμοί γύρω από την ταχύτητα, τη μάζα και τη σοβαρότητα των επερχόμενων στροφών προκαλούν μια ξαφνική αίσθηση φόβου, αλλά η ψυχραιμία της Ferrari συντρίβει τον εκκολαπτόμενο πανικό. Το σταθερό και ισχυρό αριστερό πεντάλ (από διάτρητο αλουμίνιο, φυσικά) είναι ατελείωτα καθησυχαστικό, διαγράφοντας αμέσως κάθε υπερβολική ταχύτητα που μπορεί να έχει επιφέρει η ακατάλληλη χρήση του V12.
Το τιμόνι είναι τόσο απόλυτα ακριβές που πρέπει, σαν ελεύθερος σκοπευτής, να μετράς την αναπνοή σου και να συγκεντρώνεσαι. Τότε δείχνει ικανό να στείλει αυτό το μακρύ, έντονο τόξο του καπό όπου κι αν επιλέξεις, ανεξάρτητα από την ταχύτητα κίνησης. Χάρη σε εκείνες τις υπνωτικές ώρες που βίωσα πριν, η Purosangue κι εγώ νιώθουμε σαν δύο μορφές που συνεργάζονται στο έπακρο – οργανισμός λήψης αποφάσεων και μηχανή αμφισβήτησης των φυσικών νόμων.
Στο τέλος του καλοκαιριού του 2022, μετά από χρόνια εικασιών, το Maranello αποκάλυψε την Purosangue, το πρώτο του τετράθυρο και το πρώτο αυτοκίνητο στην ιστορία του που δεν καθόταν τόσο χαμηλά στον δρόμο όσο ήταν πρακτικά εφικτό. Σχεδόν δύο χρόνια αργότερα, το ferry κατεβάζει τις δίδυμες ράμπες του με ρυθμό μετατόπισης τεκτονικών πλακών και με έναν δυνατό γδούπο μας αφήνει ελεύθερους – ελεύθερους να οδηγήσουμε στην Αφρική. Στην αποβάθρα, χάος. Στην πολυτελή καμπίνα της Ferrari, ηρεμία.
Παρά το γεγονός ότι μοιράζεται τον ίδιο χώρο με φορτηγά ψυγεία που λειτουργούσαν στο ρελαντί τις τελευταίες δύο ώρες, η οθόνη του αυτοκινήτου δείχνει ένα αξιοπρεπές επίπεδο ποιότητας αέρα. Και η ένδειξη αυτονομίας περίπου 600 km. Το κατέβασμα από τη ράμπα του πλοίου δεν προκαλεί φόβο σε ένα αυτοκίνητο με αρκετή απόσταση από το έδαφος, για να μην αναφέρουμε τη λειτουργία ανύψωσης αμαξώματος εάν χρειαστούμε ακόμα περισσότερη. Η ίδια διαδικασία με ένα supercar της Ferrari θα ήταν βασανιστικά αργή, αγχωτική και ενδεχομένως επικίνδυνη για την ακεραιότητά του. Αντίθετα, αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει τίποτα αργό, αγχωτικό ή τρομακτικό για την Purosangue.
To τμήμα του αυτοκινητόδρομου νότια από την Ταγγέρη προς το Μαρακές είναι ενδεικτικό της ανεπτυγμένης πλευράς του Μαρόκο – σχεδόν 650 km άψογου αυτοκινητόδρομου με διόδια και πρατήρια της Shell, καταστήματα των McDonald’s και Burger King. Θα μπορούσαμε να βρισκόμαστε στην Ισπανία αν δεν ήταν οι πινακίδες με τα τοπωνύμια σε αραβικά και tifinagh, τη γραπτή μορφή της γλώσσας των Βερβέρων. Σίγουρα δεν πρόκειται για το ιδανικό μέρος να πατήσεις μια 12κύλινδρη Ferrari…
Βλέπω άψογα ντυμένους αστυνομικούς σε κάθε στάση διοδίων και λιγότερο από δύο ώρες μετά την άφιξή μου, με καλούν σε ένα van για κουβεντούλα. Η αιτία; Ετρεχα με 130 km/h με όριο τα 120 km/h. Τα στοιχεία; Ενα πλάνο της μούρης της Ferrari, που προφανώς κινείται στον ζεστό μαροκινό αέρα με υπερβολική ταχύτητα. Η εικόνα είναι τόσο ευκρινής που μπορείτε να δείτε την μπάρα δημητριακών να μπαίνει στο στόμα μου.