Πυρκαγιές: Γιατί η Ελλάδα δεν αξιοποιεί τα ρωσικά πυροσβεστικά αεροσκάφη-«θηρία»; MIRROR
2 Αυγούστου 2026, 21:54 — -
Κάθε καλοκαίρι, όταν οι μεγάλες πυρκαγιές δοκιμάζουν τις δυνατότητες της Πολιτικής Προστασίας, επανέρχεται η συζήτηση για τα ρωσικά πυροσβεστικά αεροσκάφη, και ειδικότερα για τα Ilyushin Il-76 και Beriev Be-200. Πολλοί αναρωτιούνται γιατί η Ελλάδα δεν τα εντάσσει στον στόλο της, θεωρώντας ότι αποτελούν ανώτερη επιλογή σε σχέση με τα Canadair. Η πραγματικότητα, όμως, είναι πιο σύνθετη και συνδέεται με επιχειρησιακούς, τεχνικούς, οικονομικούς και γεωπολιτικούς παράγοντες.
Τα Ilyushin Il-76 που χρησιμοποιούνται για την κατάσβεση πυρκαγιών διαθέτουν πολύ μεγάλη χωρητικότητα νερού, δεν είναι όμως αμφίβια αεροσκάφη. Ως εκ τούτου, δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν υδροληψία από τη θάλασσα ή λίμνες. Μετά από κάθε ρίψη, πρέπει να επιστρέφουν σε αεροδρόμιο, όπου οι δεξαμενές τους γεμίζουν μέσω ειδικών επίγειων εγκαταστάσεων.
Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, όπου οι περισσότερες δασικές πυρκαγιές εκδηλώνονται σε μικρή απόσταση από τη θάλασσα, η συγκεκριμένη διαδικασία αυξάνει σημαντικά τον χρόνο μεταξύ δύο διαδοχικών ρίψεων και περιορίζει την επιχειρησιακή τους αποτελεσματικότητα. Αντίθετα, τα Canadair μπορούν να προσθαλασσώνονται, να πραγματοποιούν υδροληψία μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα και να επιστρέφουν άμεσα στο μέτωπο της φωτιάς.
Η δυνατότητα συνεχόμενων κύκλων υδροληψίας και ρίψης αποτελεί πιθανότατα το σημαντικότερο πλεονέκτημά τους στις ιδιαίτερες γεωγραφικές συνθήκες της Ελλάδας, όπου η θάλασσα βρίσκεται σχεδόν παντού σε μικρή απόσταση από τις εστίες των πυρκαγιών.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το Beriev Be-200, το μοναδικό ρωσικό αμφίβιο πυροσβεστικό αεροσκάφος, το οποίο μπορεί να πραγματοποιεί υδροληψία, όπως τα Canadair. Η Ελλάδα το έχει χρησιμοποιήσει επιχειρησιακά στο παρελθόν, μέσω μίσθωσης από τη Ρωσία, κυρίως κατά τις δύσκολες αντιπυρικές περιόδους της δεκαετίας του 2000 και των αρχών της δεκαετίας του 2010.
Το Be-200 εντυπωσίασε χάρη στη μεγάλη χωρητικότητα νερού, η οποία φτάνει περίπου τους 12 τόνους, δηλαδή σχεδόν τη διπλάσια ποσότητα από εκείνη ενός Canadair CL-415. Ωστόσο, η μεγαλύτερη ποσότητα νερού δεν συνεπάγεται απαραίτητα και υψηλότερη αποτελεσματικότητα.
Το Beriev είναι μεγαλύτερο και βαρύτερο αεροσκάφος, απαιτεί μεγαλύτερες και πιο ήρεμες υδάτινες επιφάνειες για ασφαλή υδροληψία και δεν μπορεί να επιχειρεί με την ίδια ευελιξία σε στενούς όρμους, μικρούς κόλπους ή δύσβατες ορεινές περιοχές. Οι πιλότοι των Canadair μπορούν συχνά να πραγματοποιούν περισσότερους κύκλους υδροληψίας και ρίψης μέσα στην ίδια ώρα. Στις περισσότερες ελληνικές πυρκαγιές, αυτό αποδεικνύεται πιο κρίσιμο από τη μεταφορά μεγαλύτερης ποσότητας νερού σε μία μόνο έξοδο.
Καθοριστικό ρόλο διαδραματίζει και η υποστήριξη του ίδιου του αεροσκάφους. Το Be-200 κατασκευαζόταν με ουκρανικούς κινητήρες Progress D-436. Μετά την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, η παραγωγή τους διακόπηκε, με αποτέλεσμα η Ρωσία να χρειαστεί να αναπτύξει νέο εγχώριο κινητήρα. Η διαδικασία πιστοποίησης και ενσωμάτωσής του στη γραμμή παραγωγής προχωρά με αργούς ρυθμούς, επηρεάζοντας σημαντικά τη διαθεσιμότητα νέων αεροσκαφών.
Την ίδια στιγμή, οι διεθνείς κυρώσεις δυσχεραίνουν την προμήθεια ανταλλακτικών, την τεχνική υποστήριξη και τη μακροχρόνια συντήρηση ενός τέτοιου στόλου από ευρωπαϊκές χώρες. Η Ελλάδα, από την άλλη, έχει αναπτύξει εδώ και δεκαετίες ένα ολοκληρωμένο σύστημα υποστήριξης γύρω από τα Canadair. Τα πληρώματα διαθέτουν εκπαίδευση στον συγκεκριμένο τύπο αεροσκάφους, ενώ υπάρχουν τεχνικές εγκαταστάσεις, αποθήκες ανταλλακτικών, διαδικασίες συντήρησης και σημαντική επιχειρησιακή εμπειρία.
Η ένταξη ενός νέου τύπου αεροσκάφους θα απαιτούσε πολυετή εκπαίδευση, τη δημιουργία νέου δικτύου υποστήριξης και υψηλό κόστος προσαρμογής. Δεν είναι τυχαίο ότι, ακόμη και όταν τα Beriev Be-200 επιχειρούσαν στην Ελλάδα, χρησιμοποιούνταν συμπληρωματικά και όχι ως αντικαταστάτες των Canadair. Ο ρόλος τους ήταν να ενισχύουν τις επιχειρήσεις σε μεγάλες πυρκαγιές, ενώ τα Canadair παρέμεναν ο βασικός κορμός της εναέριας πυρόσβεσης, χάρη στην ευελιξία τους, τη συχνότητα των ρίψεων και την προσαρμογή τους στις ιδιαίτερες συνθήκες του ελληνικού ανάγλυφου.
Η συζήτηση, επομένως, δεν αφορά το ποιο αεροσκάφος μεταφέρει περισσότερο νερό, αλλά ποιο μπορεί να επιχειρεί αποτελεσματικότερα στις πραγματικές συνθήκες της Ελλάδας. Η γεωγραφία της χώρας, η ανάγκη για συνεχείς υδροληψίες, το συνολικό κόστος λειτουργίας, η διαθεσιμότητα ανταλλακτικών και η αξιοπιστία της τεχνικής υποστήριξης εξηγούν γιατί τα Canadair εξακολουθούν να αποτελούν την πλέον κατάλληλη λύση για την ελληνική αεροπυρόσβεση. Αντίθετα, τα ρωσικά Beriev Be-200, παρά τις αξιόλογες δυνατότητές τους, δεν αποτελούν σήμερα ρεαλιστική επιλογή για την ανανέωση του στόλου.
