Η πρώτη χρονιά του Λιούις Χάμιλτον στη Ferrari, βαριά και δύσκολη, περνά πλέον στο παρελθόν, όπως και ένα μεγάλο μέρος της αμφισβήτησης που τον συνόδευε. Ο επτάκις πρωταθλητής της Formula 1 είναι πια νικητής και με τη Ferrari, έπειτα από έναν εξαιρετικό σε οδήγηση και στρατηγική αγώνα στο GP Βαρκελώνης-Καταλονίας, όπου πέτυχε την 106η νίκη της καριέρας του και την πρώτη του μετά από δύο χρόνια, όπως γράφει το SPORT24.
Η επιτυχία του Χάμιλτον συνδέθηκε και με ακόμη μία καθοριστική, αλλά καθόλου ευχάριστη, εξέλιξη στη φετινή μάχη του τίτλου: την εγκατάλειψη του Κίμι Αντονέλι πέντε γύρους πριν από το τέλος, εξαιτίας μηχανικού προβλήματος στη Mercedes W17. Το πρόβλημα κόστισε στον Ιταλό τη 2η θέση, με αποτέλεσμα ο Βρετανός να μειώσει τη διαφορά του από τον Κίμι στους 41 βαθμούς στην κορυφή του πρωταθλήματος.
Ο Χάμιλτον και η Ferrari έβαλαν τέλος στο 6/6 που είχε καταγράψει μέχρι τώρα η Mercedes στη σεζόν, αξιοποιώντας και τη μεγάλη αναβάθμιση της SF-26 που παρουσίασε η Scuderia αυτό το τριήμερο. Το βάθρο στην Καταλονία είχε αμιγώς βρετανική σύνθεση, με τον Τζορτζ Ράσελ και τον Λάντο Νόρις της McLaren να ακολουθούν.
Η νίκη του Λιούις ήταν και μια περίπτωση όπου η τύχη στάθηκε δίπλα στους ισχυρούς. Ο Βρετανός και η ιταλική ομάδα πήραν το ρίσκο να εκκινήσουν με τη μαλακή γόμα και να κινηθούν σε στρατηγική τριών πιτ-στοπ. Δεν κατάφεραν να περάσουν τον Ράσελ στην εκκίνηση, όμως προσαρμόστηκαν, επιμένοντας σε σχέδιο τριών αλλαγών ελαστικών, την ώρα που οι Mercedes και ο Νόρις είχαν ξεκινήσει με τη μέση γόμα για στρατηγική δύο στάσεων.
Το πλάνο του Χάμιλτον απαιτούσε τρία stints σε πολύ υψηλό ρυθμό, ώστε να καλυφθεί το μειονέκτημα του τρίτου πιτ-στοπ και, με πιο φρέσκα ελαστικά στο τελευταίο κομμάτι, να κυνηγήσει τις Mercedes. Το εκτελούσε με συνέπεια, μέχρι που περίπου 20 γύρους πριν από το τέλος το Εικονικό Όχημα Ασφαλείας, λόγω της εγκατάλειψης του Φερνάντο Αλόνσο με μηχανικό πρόβλημα στην Aston Martin, έκανε το έργο του αισθητά ευκολότερο.
Ο Χάμιλτον, που είχε περάσει επικεφαλής μετά το δεύτερο πιτ-στοπ των Mercedes, μπήκε αμέσως για την τρίτη του στάση. Με τον ρυθμό των υπολοίπων περιορισμένο υπό καθεστώς VSC, επέστρεψε στην πίστα ξανά πρώτος, μπροστά από τον Ράσελ. Από εκεί και πέρα δεν απειλήθηκε ουσιαστικά και έφτασε στον πρώτο του θρίαμβο με τη Ferrari.
Πίσω του, οι Ράσελ και Αντονέλι έδωσαν στο φινάλε μια έντονη αλλά καθαρή μάχη, η οποία αρχικά κατέληξε υπέρ του Ιταλού. Ωστόσο, ο κινητήρας του πρωτοπόρου της βαθμολογίας παρέδωσε το πνεύμα πέντε γύρους πριν από το τέλος, ανοίγοντας τον δρόμο προς το βάθρο για τον Λάντο Νόρις.
Την πρώτη εξάδα συμπλήρωσαν ο Μαξ Φερστάπεν, που ακολούθησε την ίδια στρατηγική τριών πιτ-στοπ με τον Χάμιλτον, ο Όσκαρ Πιάστρι, ο οποίος δεν βρήκε ποτέ τον ρυθμό που αναζητούσε αυτό το τριήμερο, και ο Ιζάν Χάτζαρ, που ανέκαμψε μετά την καταστροφική απώλεια 8 θέσεων στην εκκίνηση. Ο Σαρλ Λεκλέρ, έχοντας ξεκινήσει από τη 10η θέση, βρισκόταν μέσα στην εξάδα, αλλά στο τέλος αναγκάστηκε στη δεύτερη συνεχόμενη εγκατάλειψή του λόγω προβλήματος, πιθανότατα στο σύστημα διεύθυνσης της Ferrari του.
Πώς εξελίχθηκε ο αγώνας
Ο Χάμιλτον έφτασε στη Βαρκελώνη μετά από δύο διαδοχικές δεύτερες θέσεις πίσω από τον Αντονέλι, σε Καναδά και Μονακό, έχοντας δηλώσει ότι η πρώτη του νίκη με τη Ferrari «δεν θα μπορούσε να είναι πιο κοντά». Η εκτίμησή του επιβεβαιώθηκε, αν και όχι χωρίς μεγάλη προσπάθεια.
Στην εκκίνηση οι Mercedes παρατάχθηκαν με τη μέση γόμα, ενώ ο Χάμιλτον επέλεξε το ρίσκο της μαλακής, η οποία είχε ήδη δείξει πολύ υψηλή φθορά στις αυξημένες θερμοκρασίες της Βαρκελώνης, στους 31° Κελσίου. Ο Ράσελ κράτησε άνετα την πρωτοπορία και στον 10ο γύρο είχε ανοίξει διαφορά τριών δευτερολέπτων από τον Χάμιλτον, σε ένα σχετικά ήρεμο πρώτο κομμάτι του αγώνα.
Ο μεγάλος κερδισμένος των πρώτων γύρων ήταν ο Λεκλέρ. Ξεκινώντας από τη 10η θέση με μέση γόμα, ανέβηκε γρήγορα στην 6η και άρχισε να πιέζει τον Φερστάπεν, ο οποίος δυσκολευόταν έχοντας επίσης επιλέξει τη μαλακή γόμα. Αναμενόμενα, οι Χάμιλτον και Φερστάπεν μπήκαν σχετικά νωρίς στα πιτς, στον 12ο γύρο, για να φορέσουν αντίστοιχα σκληρή και μέση γόμα.
Έναν γύρο αργότερα ακολούθησε ο Ράσελ, ώστε να καλυφθεί από τον Χάμιλτον, αν και ο ίδιος δεν έδειχνε ιδιαίτερα ικανοποιημένος με την απόφαση. Ο Βρετανός φοβόταν ότι είχε εκτεθεί στρατηγικά απέναντι στον Αντονέλι, ο οποίος παρέτεινε το πρώτο του stint. Ο μηχανικός του, Μάρκους Ντάντλεϊ, τον καθησύχασε και πράγματι ο Αντονέλι μπήκε στα πιτς δύο γύρους αργότερα, έβαλε τη σκληρή γόμα και επέστρεψε στην πίστα στην 3η θέση, διατηρώντας ουσιαστικά τη σειρά των οδηγών σε έναν αγώνα που έμοιαζε να κινείται προς μια κλασική στρατηγική δύο πιτ-στοπ.
Η Ferrari, όμως, επέλεξε να αλλάξει τα δεδομένα. Στον 28ο γύρο κάλεσε ξανά τον Hamilton στα πιτς για μέση γόμα, αποφασίζοντας να δοκιμάσει στρατηγική τριών στάσεων. Μετά το δεύτερο πιτ-στοπ του, ο Χάμιλτον επέστρεψε στην πίστα έβδομος. Σύντομα πέρασε τον Πιάστρι στην τέταρτη στροφή και λίγους γύρους αργότερα ανέβηκε πέμπτος, όταν ο Φερστάπεν έχασε χρόνο σε αργό πιτ-στοπ διάρκειας 4,5 δευτερολέπτων.
Η επιλογή της Ferrari αποδείχθηκε κρίσιμη. Η φρέσκια μέση γόμα επέτρεψε στον Λιούις να κινηθεί με πολύ καλύτερο ρυθμό, ενώ ο Αντονέλι πλησίαζε απειλητικά τον Ράσελ. Ο νεαρός Ιταλός εξαπέλυσε αρκετές επιθέσεις, όμως ο οδηγός της Mercedes αμύνθηκε αποτελεσματικά κάθε φορά. Η μεταξύ τους μάχη κόστιζε χρόνο και στους δύο, ενώ ο Λεκλέρ άφησε εύκολα τον Χάμιλτον να περάσει στην τέταρτη θέση στον 32ο γύρο.
Ο Λιούις άρχισε τότε να βλέπει ρεαλιστικά την πρώτη του νίκη με τη Ferrari. «Τους πλησιάζω;» ρώτησε μέσω ασυρμάτου, βλέποντας τη διαφορά να μειώνεται συνεχώς, και πήρε θετική απάντηση από τον μηχανικό του. Ο στόχος ήταν να μειώσει αρκετά τη διαφορά, ώστε με τη φρέσκια γόμα να βρεθεί κοντά στους Αντονέλι και Ράσελ μετά το τρίτο τους πιτ-στοπ και να τους περάσει στην πίστα.
Στον 38ο γύρο η Mercedes έβαλε και τους δύο οδηγούς της για νέο σετ σκληρών ελαστικών. Έτσι, ο Χάμιλτον βρέθηκε προσωρινά επικεφαλής του αγώνα, με τους Ράσελ και Αντονέλι να ακολουθούν περίπου 16 και 17 δευτερόλεπτα πίσω. Τρεις γύρους αργότερα ήρθε η συγκυρία που άλλαξε οριστικά τις ισορροπίες: ο αγώνας τέθηκε υπό καθεστώς Εικονικού Αυτοκινήτου Ασφαλείας, όταν ο Φερνάντο Αλόνσο εγκατέλειψε στη στροφή 9.
Η στιγμή ήταν ιδανική για τη Ferrari. Ο Χάμιλτον μπήκε αμέσως στα πιτς, έβαλε τη σκληρή γόμα και επέστρεψε στην πίστα περίπου δύο δευτερόλεπτα μπροστά από τον Ράσελ, ακριβώς τη στιγμή που ολοκληρωνόταν το VSC. Στο τελευταίο σκέλος του αγώνα διαχειρίστηκε χωρίς λάθη τη διαφορά του.
Η Mercedes δεν είχε απάντηση στον ρυθμό της Ferrari και ο Λιούις αύξανε σταδιακά το προβάδισμά του. Η Scuderia έβαλε έτσι τέλος στο απόλυτο σερί νικών της Mercedes στο ξεκίνημα της σεζόν 2026 και πανηγύρισε την πρώτη της νίκη από το Μεξικό του 2024, όταν είχε επικρατήσει ο Κάρλος Σάινθ. Για τον Χάμιλτον, αυτή ήταν η πρώτη νίκη μετά το Βέλγιο του 2024.
Ο Βρετανός πέρασε τη γραμμή του τερματισμού με διαφορά 19,5 δευτερολέπτων από τον Ράσελ. Ο τελευταίος, λίγο πριν από το τέλος, είχε χάσει προσωρινά τη δεύτερη θέση από ένα τολμηρό προσπέρασμα του Αντονέλι στην ευθεία των pits. Όμως δύο γύρους αργότερα ο νεαρός Ιταλός αντιμετώπισε μηχανικό πρόβλημα και εγκατέλειψε.
