Ο δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής της Formula 1 εγκατέλειψε τον αγώνα στον Καναδά, καθώς οι πόνοι στην πλάτη από την τοποθέτηση του καθίσματος στο μονοθέσιό του έγιναν αφόρητοι. Στα 76 χρόνια ιστορίας της Formula 1 οι λόγοι εγκατάλειψης οδηγών ήταν πολλοί· φέτος προστέθηκε ακόμη ένας, και μάλιστα ιδιαίτερα δυσάρεστος: ο πόνος στην πλάτη.
Ο αγώνας του Fernando Alonso στο Μόντρεαλ ολοκληρώθηκε πρόωρα, μετά από 23 γύρους, με μια αιτία που κάθε άλλο παρά συνηθισμένη μπορεί να θεωρηθεί. Ο Ισπανός πιλότος αντιμετώπιζε προβλήματα σε όλη τη διάρκεια του τριημέρου, παρότι έγιναν τροποποιήσεις στο μονοθέσιό του. Το ζήτημα φαίνεται να συνδέεται τόσο με τη διαμόρφωση του μονοθεσίου όσο και με τη θέση του οδηγού μέσα σε αυτό.
«Δουλέψαμε λίγο την περασμένη εβδομάδα μέσω διαδικτυακών συναντήσεων. Προσπαθήσαμε να βρούμε μια διαφορετική θέση στο μονοθέσιο. Μετά μου ήταν εύκολο να περάσω από το γκαράζ της ομάδας μου και να κάνουμε κι εκεί λίγη δουλειά. Έχουμε βρει τέσσερις διαφορετικές θέσεις», τόνισε ο Alonso.
«Αλλάξαμε πολλά πράγματα μετά τον Καναδά. Πλέον είμαι πολύ χαλαρός και αισιόδοξος, διότι το πρόβλημα που αντιμετωπίσαμε στο Μόντρεαλ δεν υπάρχει πια. Επιστρέψαμε στην θέση που είχαμε το 2025», πρόσθεσε.
Η τοποθέτηση του καθίσματος σε ένα μονοθέσιο της Formula 1 δεν είναι μια απλή ή πρόχειρη διαδικασία. Γίνεται με βάση τη σωματική διάπλαση του οδηγού, ξεκινώντας από ένα καλούπι. Ο οδηγός μπαίνει σε έναν σάκο που περιέχει μείγμα αφρού πολυουρεθάνης και το σχήμα που προκύπτει χρησιμοποιείται ως βάση για την κατασκευή του καθίσματος από σύνθετο άνθρακα.
Ο τεχνικός διευθυντής της Aston Martin, Adrian Newey, πίεσε για μια θέση πολύ πιο ανακλινόμενη σε σχέση με τα προηγούμενα μονοθέσια της ομάδας. Στόχος ήταν να χαμηλώσει το κέντρο βάρους και να περιοριστεί η τάση του κράνους να δημιουργεί αναταράξεις γύρω από τον αεροθάλαμο.
Η συγκεκριμένη σχεδιαστική λογική ακολουθείται με συνέπεια από τις αρχές της δεκαετίας του ’60, όταν οι κατασκευαστές μείωσαν τον κυβισμό των κινητήρων στο ενάμιση λίτρο. Μία από τις δυνατότητες που προέκυψαν με τη μετάβαση από το διαστημικό πλαίσιο στο μονοκόκ ήταν η κλίση του οδηγού προς τα πίσω και προς τα μέσα, ώστε να δημιουργείται μικρότερο εμπόδιο στη ροή του αέρα.
Ο ίδιος ο Newey εξέλιξε ακόμη περισσότερο αυτή τη φιλοσοφία στον σχεδιασμό της Williams FW17 το 1995. Συγκεκριμένα, ανύψωσε τα πόδια του οδηγού πάνω από τους γοφούς, προκειμένου να ανυψωθεί ολόκληρη η πτέρυγα κάτω από το δάπεδο. Η επίτευξη αυτού του στόχου απαιτούσε απόλυτο συγχρονισμό γύρω από τα απαιτούμενα crash test.
