Ο Χρήστος Αραμπατζής, έφηβος 77 ετών, στο περιοδικό MOTOGP WORLD 125.
Υπάρχει άραγε όριο ηλικίας για να φορέσει κάποιος αγωνιστική φόρμα και να συμμετάσχει σε ένα trackday; Όπως απέδειξε πρόσφατα ένας θρυλικός αγωνιζόμενος του ελληνικού μοτοκρός στην πίστα των Σερρών, η ηλικία είναι απλώς ένας αριθμός.
Του Άκη Τεμπερίδη
Φωτογραφίες: Σπύρος Πατμανίδης, Plamen Kodrov
Εδώ και αρκετό καιρό είχαμε μαζί με τον Δημήτρη Διατσίδη μια ιδέα: να βάλουμε τον θρυλικό πρωταθλητή του μοτοκρός και αγαπημένο μας Χρήστο Αραμπατζή, τον οποίο θεωρούμε σαν μεγάλο αδελφό, να οδηγήσει για πρώτη φορά στη ζωή του στην πίστα των Σερρών. Να του δανείσουμε ένα κράνος τελευταίας γενιάς, δερμάτινη φόρμα, μπότες και γάντια και να τον αφήσουμε να ανακαλύψει τα προσωπικά του όρια στη σέλα μιας σύγχρονης μοτοσυκλέτας.
Ο στόχος δεν ήταν τόσο να διαπιστώσουμε τι χρόνο θα πετύχει ή πόσο συχνά θα ξύνει τα γόνατά του στην άσφαλτο, όσο να εξετάσουμε κι εμείς αν ένα trackday θα πρέπει να έχει ηλικιακά όρια — ή, διαφορετικά, αν αποτελεί ασφαλή δραστηριότητα για έναν συνταξιούχο λίγο πριν από τα ογδόντα. Βέβαια, στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν έχουμε να κάνουμε με έναν οποιονδήποτε αναβάτη, αλλά με έναν από τους πρωτοπόρους του ελληνικού MX. Με έναν ζωντανό θρύλο των αγώνων μοτοσυκλέτας στη χώρα μας.
Ο Χρήστος Αραμπατζής εντυπωσίασε τη δεκαετία του ’70 στο Μότοκρος
Το εγχείρημα είχε, λοιπόν, και μια επιπλέον αξία: θα αποδεικνυόταν άραγε το ταλέντο ενός χωμάτινου αναβάτη της δεκαετίας του ’70 στην άσφαλτο μιας σύγχρονης πίστας, μισό αιώνα αργότερα; Όλα αυτά μπορεί να παρουσιάζουν ενδιαφέρον, όμως η δική μας πρόθεση με τον Δημήτρη ήταν διαφορετική. Θέλαμε να δώσουμε χαρά σε έναν δικό μας άνθρωπο, ο οποίος δεν έχει απομακρύνει ποτέ τη μοτοσυκλέτα από τη ζωή του, καθώς οδηγεί καθημερινά μηχανάκι και παρακολουθεί συστηματικά MotoGP και WorldSBK.
Μάλιστα, μετά την εμπειρία του στις Σέρρες, έχει αποφασίσει να αγοράσει ένα μεταχειρισμένο CBR600R και να το διατηρεί μόνιμα στην πίστα για ημιαγωνιστική χρήση. Θα το κάνουμε κι αυτό, μάλιστα παρέα…
Ο Χρήστος Αραμπατζής εξηγεί στον «δάσκαλο» Χάτη Ληξουριωτάτο και στον Άκη Τεμπερίδη σε ποιο σημείο φρενάρει στην πρώτη στροφή της πίστας.
Ας επιστρέψουμε, όμως, στα Extreme Trackdays του Σωτήρη Ζαφειρόπουλου, που διοργανώθηκαν στις αρχές Μαΐου και εξελίχθηκαν σε μια μικρή γιορτή της μοτοσυκλέτας. Γκριζομάλληδες αγωνιζόμενοι ξανασυναντήθηκαν έπειτα από χρόνια, μεταφέροντας σε όλους ένα μήνυμα αισιοδοξίας, κυρίως χάρη στην έκτακτη συμμετοχή του Χρήστου. Φανταστείτε έναν πέντε φορές Πρωταθλητή Ελλάδας, από το 1974 έως το 1980 —τρεις χρονιές στα 125 κ.εκ. και από μία στα 250 και στα 500 κ.εκ.— να μαθαίνει αγωνιστική οδήγηση σε κλειστή πίστα.
Την οργάνωση ανέλαβε ο Διατσίδης, με τον δικό του αποτελεσματικό τρόπο. Βρήκε μοτοσυκλέτα, και μάλιστα κουκλάρα: μια MV Agusta Brutale 800. Η μοτοσυκλέτα μεταφέρθηκε από την Αθήνα, φορτωμένη στο βανάκι του Νίκου Περιστερά, ο οποίος αποτελεί το μόνιμο βουλκανιζατέρ των ελληνικών trackdays. Ο Σωτήρης Ζαφειρόπουλος, στον ρόλο του οικοδεσπότη, δεν πρόσφερε μόνο τη συμμετοχή στο σερραϊκό trackday, αλλά εξασφάλισε και τον απαραίτητο ρουχισμό.
Το σημαντικότερο, όμως, ήταν ότι ανέθεσε στον πλοηγό του και παλιό αγωνιζόμενο Χάρη Ληξουριωτάτο τον ρόλο του track buddy και εκπαιδευτή του Χρήστου Αραμπατζή. Το Moto Market του Σταμάτη Δημητριάδη πρόσφερε ένα αγωνιστικό κράνος, ενώ η Cosmote TV έστειλε τηλεοπτικό συνεργείο στις Σέρρες για την κάλυψη του γεγονότος.
Τέλος, οι άνθρωποι της πίστας ετοίμασαν ένα συμβολικό βραβείο για τον Χρήστο. Έτσι, ένα ανοιξιάτικο Σάββατο βρεθήκαμε όλοι στην αγαπημένη μας πόλη, όπως παλιά. Από την παρέα δεν έλειψε ο παλιός «πιστάρχης» των Σερρών, Τάσος Χανλίογλου, εμφανώς συγκινημένος.
«Τι χρόνο έκανα, παιδιά;» Ο Αραμπατζής, αφού φόρεσε φόρμα, μπότες και γάντια και πήρε ένα πρώτο μάθημα για τις ιδανικές γραμμές, με τη βοήθεια ενός σχεδιαγράμματος της πίστας, άρχισε να εξετάζει την τρικύλινδρη μοτοσυκλέτα των 110 ίππων. Αφού του δείξαμε και ορισμένες λειτουργίες της ψηφιακής οθόνης, έβαλε πρώτη στην pitlane και βγήκε για πρώτη φορά στην ευθεία. Ο ενθουσιασμός του ήταν εφηβικός, η σοβαρότητά του όμως θύμιζε Πρωταθλητή.
Καθώς επιτάχυνε, τον είδα να πατάει στιγμιαία όρθιος στα μαρσπιέ, αντιγράφοντας την κλασική κίνηση των αναβατών του MotoGP, ώστε η φόρμα να στρώσει καλύτερα πάνω στο σώμα. Στα επόμενα είκοσι λεπτά τον παρακολουθήσαμε να γυρίζει μετρημένα αλλά σταθερά πίσω από τον Ληξουριωτάτο, ο οποίος ανέβαζε ρυθμό από γύρο σε γύρο.
Ο Χάρης Ληξουριωτάτος αποτέλεσε πολύτιμο σύμβουλο για την πρώτη εμπειρία του Χρήστου Αραμπατζή σε ασφάλτινη πίστα. Μετά το πρώτο αναγνωριστικό εικοσάλεπτο, ο Θεσσαλονικιός αναβάτης επέστρεψε, έβγαλε το κράνος και, ιδρωμένος και κατακόκκινος, μας ρώτησε: «Τι χρόνο έκανα, παιδιά;»
Ο χρόνος δεν είχε ιδιαίτερη σημασία, ωστόσο είχε κινηθεί κοντά στο 1:51”, παρότι δεν διέθετε προηγούμενη εμπειρία σε πίστα. Μάλιστα, στην Κ5 η δεξιά του μπότα ακουμπούσε στην άσφαλτο, καθώς πατούσε στο μαρσπιέ με το πίσω μέρος του πέλματος, όπως στο μοτοκρός.
Ωστόσο, ποτέ δεν είναι αργά για να μάθει κανείς, ανεξάρτητα από την ηλικία και τη μοτοσυκλετιστική του εμπειρία. Κάθε γύρος στην πίστα αποτελεί ένα σημαντικό μάθημα, ακόμη και για όσους οδηγούν στους δρόμους εδώ και δεκαετίες. Αυτή, άλλωστε, είναι και η ουσία ενός trackday.
Το αξιοσημείωτο είναι ότι ο Αραμπατζής δεν περιορίστηκε στο πρώτο εικοσάλεπτο, όπως θα περίμενε κανείς από έναν baby boomer γεννημένο το 1949. Οδήγησε για τρία εικοσάλεπτα την ίδια ημέρα, έχοντας πάντα ως πλοηγό τον Ληξουριωτάτο, και κατέβηκε στο 1:48”, με απόλυτη ασφάλεια. Ο χρόνος αυτός μπορεί να μην συγκρίνεται με εκείνον ενός μόνιμου θαμώνα των Extreme Trackdays, είναι όμως αξιοπρεπέστατος — όχι μόνο για έναν 77χρονο που μπήκε για πρώτη φορά στην πίστα των Σερρών, αλλά και για οποιονδήποτε έμπειρο αναβάτη superbike με ηλικία κατά μισό αιώνα μικρότερη από του Χρήστου.
Πόσο μάλλον όταν η συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα δεν είναι κατασκευασμένη για πίστα, αλλά πρόκειται για μια cafe racer χωρίς φέρινγκ, με κοντό μεταξόνιο, το οποίο την καθιστά νευρική στα εσάκια. Παράλληλα, δεν είναι ό,τι καλύτερο για την ευθεία των Σερρών, όπου μετά βίας ξεπερνά τα 210 χλμ./ώρα.
«Δεν ήθελα να αποδείξω κάτι περισσότερο από το ότι προσπάθησα να βελτιωθώ και πως δεν ήρθα απλώς για μια βόλτα και μετά να φύγω», δήλωσε στο τέλος ο ευγενής μοτοκρόσερ μιας γενιάς που γέμιζε με χιλιάδες θεατές τις χωμάτινες πίστες της εποχής του. «Οδήγησα όσο πιο σοβαρά μπορούσα και η εμπειρία αυτή μου άνοιξε την όρεξη να ασχοληθώ περισσότερο. Όλα ήταν θαυμάσια και σας ευχαριστώ όλους γι’ αυτό· μου δώσατε μεγάλη χαρά».
Το σημαντικότερο, όμως, είναι ακριβώς αυτό: το σπινθηροβόλο βλέμμα πίσω από τη ζελατίνα, τα κατακόκκινα μάγουλα από την αδρεναλίνη, η φόρμα μουσκεμένη από τον ιδρώτα και, πάνω απ’ όλα, η χαρά και η εφηβική ενέργεια που ένιωσε αυτός ο υπέροχος 77χρονος εκείνη τη μέρα στις Σέρρες. Μια εμπειρία που του άνοιξε ήδη την όρεξη για περισσότερα trackdays.
Μόνο που, παρασυρμένος από τον ενθουσιασμό του και την επιθυμία να κάνει περισσότερους γύρους, ο Αραμπατζής ξέχασε να πιει νερό όλη την ημέρα. Το ίδιο βράδυ πλήρωσε αυτή την παράλειψη με δυσβάσταχτες κράμπες, οι οποίες δεν του επέτρεψαν να επιστρέψει στη δράση την Κυριακή. Είμαι βέβαιος ότι την επόμενη μέρα θα έσπαγε το φράγμα του 1:45”, όμως έχουμε μπροστά μας trackdays, γι’ αυτόν τον λόγο και όχι μόνο.
Κάθι Γουέλς, Χρήστος Αραμπατζής και Σωτήρης Ζαφειρόπουλος στην αγκαλιά της Extreme Track Days
Στη δεκαετία του ’70, ο αναβάτης Χρήστος Αραμπατζής έκανε τη διαφορά, καθώς ήταν ο Θεσσαλονικιός που αμφισβήτησε και τελικά κέρδισε την πρώτη γενιά αναβατών του ελληνικού μοτοκρός. Αν θυμάμαι καλά, ήταν ο νικητής του πρώτου αγώνα MX που διοργανώθηκε ποτέ στη χώρα μας, στο Σχηματάρι.
Πέρα όμως από τις επιδόσεις και τους τίτλους του στις ελληνικές και βουλγαρικές πίστες, ο Χρήστος ξεχώριζε εκείνη την εποχή για την κουλτούρα, την ευγένεια και τον χαρακτήρα του εκτός αγωνιστικών χώρων. Αυτά τα στοιχεία τον βοήθησαν να αναλάβει ρόλο διοργανωτή αγώνων μετά το τέλος της αγωνιστικής του καριέρας, περίπου στα μέσα της δεκαετίας του ’80, σε μια περίοδο κατά την οποία οι μοτοσυκλέτες και οι αναβάτες του MX βελτιώνονταν χρόνο με τον χρόνο.
«ΟΣΟΙ ΟΔΗΓΟΥΝ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΑ, ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΝΕΟΙ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ» — Χρήστος Αραμπατζής
Ο Χρήστος Αραμπατζής και ο Δημήτρης Διατσίδης απόλαυσαν την εμπειρία στην πίστα των Σερρών.
Αξίζει να προστεθεί κάτι που ίσως αποτελεί παραλειπόμενο από τις Σέρρες, αλλά είναι ενδεικτικό της αγωνιστικής στόφας του Χρήστου. Πριν από μερικά χρόνια, στην πίστα οδήγησε ο Τζάκομο Αγκοστίνι, ίσως ο μεγαλύτερος αναβάτης στην ιστορία της μοτοσυκλέτας, σε ηλικία 77 ετών τότε. Και ξέρετε τι είπαν δύο σοβαροί άνθρωποι που ήταν παρόντες στο trackday του Ιταλού; Ότι ο Χρήστος γύρισε πιο γρήγορα από τον Ιταλικό Θρύλο. Σκεφτείτε το λίγο αυτό. Το αίμα, λοιπόν, νερό δεν γίνεται. Μακάρι το παράδειγμα του Χρήστου να αποτελέσει ευκαιρία για τη δημιουργία κατηγορίας senior στα ελληνικά trackdays και να βλέπουμε περισσότερους grey riders στις πίστες…
Το σχετικό άρθρο δημοσιεύεται στο 125ο τεύχος του περιοδικού MOTOGP WORLD, που κυκλοφορεί στα περίπτερα.
Ο Πρόεδρος της πίστας, Κωνσταντίνος Μπέγος, και ο CEO, Βασίλης Κοτέογλου, απονέμουν αναμνηστικά στον «Έφηβο 77 χρόνων», Χρήστο Αραμπατζή.
