25 Μαΐου, 2026 16:30 Κωνσταντίνος Ελευθεριάδης (ke@newsauto.gr)
Ο Κίμι Αντονέλι ήταν, έως και πριν από το καναδικό GP, η ευχάριστη έκπληξη του πρωταθλήματος. Από χθες, ωστόσο, είναι ο αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής. Το ερώτημα είναι αν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στην πρόκληση.
Η φετινή σεζόν, μέχρι στιγμής, θυμίζει έντονα την περσινή. Η ομάδα με το καλύτερο μονοθέσιο διαθέτει δύο εξίσου γρήγορους οδηγούς, με σημαντική όμως διαφορά εμπειρίας.
Και στις δύο περιπτώσεις, ο οδηγός που πριν από την έναρξη της σεζόν θεωρούνταν «δεύτερος» είχε ηττηθεί ξεκάθαρα από τον «πρώτο» την προηγούμενη χρονιά. Και στις δύο περιπτώσεις, ο «πρώτος» κέρδισε τον εναρκτήριο αγώνα, αλλά έχασε στους επόμενους. Μέσα σε τρεις μήνες, ο «δεύτερος» οδηγός έχει πάρει την πρωτοπορία στο πρωτάθλημα και είναι πλέον το φαβορί για τον τίτλο. Όλη η πίεση βρίσκεται τώρα στο στρατόπεδο του «πρώτου».
Αν αντικαταστήσουμε τα ονόματα των Ράσελ-Αντονέλι με εκείνα των Νόρις-Πιάστρι, προκύπτει ουσιαστικά η ίδια ιστορία. Πέρσι, ο Πιάστρι έμοιαζε ακαταμάχητος έως το καλοκαιρινό διάλειμμα. Παρά τις επιτυχίες που είχε σημειώσει μέχρι τότε, ο Όσκαρ παρέμενε το αουτσάιντερ: ο οδηγός που έφερνε αποτελέσματα τα οποία οι υπόλοιποι δεν περίμεναν.
Στην Ολλανδία το 2025, ωστόσο, το ψυχολογικό σκηνικό διαφοροποιήθηκε μετά την εγκατάλειψη του Νόρις εκεί. Ο Όσκαρ βρέθηκε ξαφνικά στη θέση του φαβορί, του οδηγού από τον οποίο όλοι περίμεναν να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Τότε ήταν που άρχισαν και τα λάθη. Η McLaren είχε ασφαλώς «συμβάλει» με όσα έγιναν στη Μόντσα, όμως το μεγαλύτερο βάρος της ευθύνης πέφτει στον Όσκαρ. Στο τέλος, ο Αυστραλός έχασε τον τίτλο από τον Νόρις.
Φέτος, ο Αντονέλι βρέθηκε στην ίδια θέση με τον Όσκαρ πολύ νωρίτερα μέσα στη σεζόν. Έχει οδηγήσει πολύ καλύτερα απ’ ό,τι περιμέναμε όλοι, ενώ μέχρι στιγμής είχε και την τύχη με το μέρος του. Από εδώ και πέρα, εκείνος είναι το φαβορί. Τα φώτα είναι στραμμένα πάνω του.
Επική μονομαχία
Η μάχη των οδηγών της Mercedes στο Μόντρεαλ ήταν επική. Είχε πολλές οριακές στιγμές, λάθη, αλλά και έξυπνες κινήσεις και από τις δύο πλευρές. Δηλαδή, όλα όσα θα έπρεπε να περιλαμβάνει μια μονομαχία για την κορυφή της F1.
Ο Ράσελ, έχοντας χάσει θέση στην εκκίνηση, αφιέρωσε τους πρώτους έξι γύρους στην προετοιμασία της επίθεσής του, ανεβάζοντας τη φόρτιση της μπαταρίας στο επίπεδο που ήθελε. Όταν ο Τζορτζ εξαπέλυσε την πρώτη του επίθεση στον Κίμι στο τέλος του 6ου γύρου, η κατάσταση άρχισε να ξεφεύγει.
Αρχικά, ο Αντονέλι έκανε λάθος τη στιγμή που δεχόταν το προσπέρασμα, επιχειρώντας να τοποθετηθεί αμέσως πίσω από τον Ράσελ πριν από το σικέιν των πρωταθλητών. Οι δύο οδηγοί, από τύχη, δεν ήρθαν σε επαφή. Ο Κίμι μπλόκαρε τον εξωτερικό τροχό και βρέθηκε στιγμιαία στο γρασίδι.
Ωστόσο, ανασυντάσσεται άμεσα. Παραμένει σε απόσταση μικρότερη του ενός δευτερολέπτου από τον teammate του και συνεχίζει να τον πιέζει. Είναι ξεκάθαρο πως ο Κίμι διαθέτει ρυθμό αντίστοιχο με εκείνον του Τζορτζ, σε μια πίστα όπου ο Βρετανός ήταν διαχρονικά ιδιαίτερα δυνατός. Την ίδια ώρα, ο Ράσελ υποπίπτει διαρκώς σε λάθη στην πίσω φουρκέτα.
Ο Αντονέλι περνά ξανά μπροστά, για να απαντήσει στη συνέχεια ο Ράσελ. Έπειτα, είναι η σειρά του Κίμι να χάσει το φρενάρισμά του για το hairpin, με τον Ράσελ να ανακτά την πρωτοπορία. Η μάχη είναι αδυσώπητη και συναρπαστική για όλους εμάς.
Στο pitwall της Mercedes η αγωνία είναι έντονη. Στον 29ο γύρο, η ομάδα ενημερώνει τους οδηγούς της ότι σύντομα ενδέχεται να δοθούν team orders, με στόχο να διατηρηθεί το 1-2. Ωστόσο, το ζήτημα με την μπαταρία του Ράσελ τους απαλλάσσει από τη δύσκολη απόφαση.
Ο Τζορτζ εγκαταλείπει στον 30ό γύρο και, αμέσως, το προσωπείο ψυχραιμίας που διατηρούσε από την αρχή του τριημέρου καταρρέει. Πετάει το head-rest στον δρόμο, χτυπάει το μονοθέσιο και ξεσπά και ο ίδιος. Μια αντίδραση απολύτως κατανοητή. Η αντίδραση ενός ανθρώπου που τα έδωσε όλα, βρέθηκε τόσο κοντά σε μια επικράτηση απέναντι στον άμεσο αντίπαλό του, αλλά τελικά δέχθηκε ένα σοβαρό πλήγμα από το ίδιο του το αυτοκίνητο.
Λίγο αργότερα, οι δηλώσεις του θύμιζαν σε μεγάλο βαθμό το κεφάλαιο «Μαλαισία 2016» του Λιούις Χάμιλτον. Κι αυτό είναι επίσης κατανοητό. Είναι βέβαιο ότι θα συνεχίσει να οδηγεί όπως έκανε πάντα: στο όριο της πρόσφυσης, εντυπωσιακά και με ακρίβεια. Ωστόσο, πλέον δεν είναι εκείνος που ελέγχει την κατάσταση.
Απλότητα
Σε αυτό το σημείο πρέπει αρχικά να αναγνωριστεί η άψογη στάση της Mercedes σε όλη τη διάρκεια αυτής της μάχης. Έδωσε team orders όταν χρειαζόταν, αλλά συνολικά άφησε τους οδηγούς της να διεκδικήσουν τη μεταξύ τους μάχη. Εδώ φάνηκε και η σαφώς μεγαλύτερη εμπειρία της ως ομάδας στη διαχείριση οδηγών, σε σύγκριση με τη McLaren. Θυμάστε τους papaya rules;
Παράλληλα, αξίζει να αναγνωριστεί και η συμβολή του… overtake mode. Χάρη σε αυτό, ο οδηγός που δέχεται προσπέρασμα έχει τη δυνατότητα να αντιδράσει. Όπως σημειώναμε και μετά τη Μελβούρνη, το OT, σε συνδυασμό με τα ενεργά αεροδυναμικά βοηθήματα, αποδίδει πολύ καλύτερα από το DRS στις μονομαχίες ένας προς έναν.
Από τη στιγμή που περιορίστηκε σε μεγάλο βαθμό και το φαινόμενο του super clipping, μπορεί να ειπωθεί ότι η F1 του 2026 είναι σαφώς πιο θεαματική σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Η εκτίμηση είναι πως, με περαιτέρω μείωση του ποσοστού της ισχύος που παράγεται ηλεκτρικά, το αποτέλεσμα θα βελτιωθεί ακόμη περισσότερο.
Στο τέλος, αυτό που όλοι θέλουμε να βλέπουμε είναι τους κορυφαίους οδηγούς του κόσμου να κινούνται στο όριο. Είτε πρόκειται για γύρους κατατακτήριων δοκιμών είτε για μάχες ρόδα με ρόδα. Η F1 δεν χρειάζεται να καταφεύγει σε τόσο περίπλοκες τεχνολογικές επιλογές. Όσο πιο απλά —όχι απλοϊκά— είναι τα πράγματα, τόσο καλύτερη θα είναι η ποιότητα του τελικού προϊόντος. Αυτό φάνηκε καθαρά στον Καναδά.
Κάντε το να βγάλει νόημα, McLaren
Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν έχει γίνει σαφές τι ακριβώς σκέφτηκαν στη McLaren και αποφάσισαν να βάλουν τους οδηγούς τους να εκκινήσουν με ενδιάμεσα ελαστικά σε στεγνό οδόστρωμα. Ο Αντρέα Στέλα ανέφερε ότι ψιχάλισε λίγο πριν από την εκκίνηση. «Ε και;» θα μπορούσε να αντιτείνει κανείς. Η πίστα ήταν στεγνή. Ή μήπως στη McLaren ξέχασαν ότι 2-3 γύροι σε στεγνό οδόστρωμα αρκούν για να καταστρέψουν τα ενδιάμεσα ελαστικά;
Τελικά, η βροχή δεν εμφανίστηκε ποτέ και, όπως ανέφερε ο Πιάστρι, «όπως ήρθαν τα πράγματα δείχναμε ηλίθιοι». Η εκτίμηση αυτή δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί. Αντίστοιχη επιλογή έκαναν οι Audi-Cadillac, αλλά και ο Κάρλος Σάινθ. Στην περίπτωσή τους, μπορεί να υπάρξει μια μικρή δικαιολογία —έστω κατά 10%, όχι περισσότερο— καθώς εκκινούσαν από πιο πίσω και αναζητούσαν κάτι πιο ιδιαίτερο για να προκαλέσουν την έκπληξη. Η πρωταθλήτρια McLaren, όμως, που είχε τα μονοθέσιά της στις θέσεις 3-4 στην εκκίνηση, πώς μπορεί να δικαιολογηθεί;
Ferrari: Ο Χάμιλτον ήταν το πρόσωπο που ξεχώρισε για τη Ferrari σε έναν αγώνα όπου ο Λεκλέρ δεν βρήκε ρυθμό και έμεινε ουσιαστικά στο «πουθενά». Ο Λιούις πραγματοποίησε πολύ καλή εμφάνιση, πέρασε εντυπωσιακά τον Φερστάπεν στο φινάλε και ανέβηκε στη δεύτερη θέση του βάθρου. Η επίδοση αυτή συνέπεσε με την απόφασή του να σταματήσει να χρησιμοποιεί τον προσομοιωτή της Ferrari για το σετάρισμα του μονοθέσιου.
Ωστόσο, δεν θα ήταν ασφαλές να ειπωθεί ακόμη ότι ο Χάμιλτον επέστρεψε. Πρώτον, επειδή πρόκειται για έναν μόνο αγώνα. Αν ο Βρετανός συνεχίσει με ανάλογη εικόνα και στα επόμενα GP, τότε θα μπορούμε να μιλήσουμε για μια πραγματικά σημαντική ανατροπή. Δεύτερον, ο Λιούις παρουσίασε ξανά τις γνώριμες διακυμάνσεις του σε SQ3 και Q3. Θεωρητικά, η Ferrari είχε τον ρυθμό για να επικρατήσει των McLaren στις κατατακτήριες του Μόντρεαλ, όμως αυτό δεν έγινε. Τελικά, για να ανέβει η Ferrari στο βάθρο χρειάστηκε η… εμπνευσμένη επιλογή της McLaren στην εκκίνηση, αλλά και η εγκατάλειψη μιας Mercedes.
Red Bull: Μοιάζει δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι αυτό ήταν το πρώτο βάθρο της Red Bull στη σεζόν. Τόσο απαιτητικό αποδείχθηκε το ξεκίνημα του 2026 για την αυστριακή ομάδα. Στον Καναδά, το βάθρο του Φερστάπεν, ο οποίος οδήγησε άψογα, ήρθε ύστερα από ατυχίες και λάθη των αντιπάλων. Είναι σαφές ότι η Red Bull έχει ακόμη αρκετό δρόμο μπροστά της. Και όσο τον διανύει, κάποιος θα πρέπει να πει στον Χατζάρ να ηρεμήσει.
Κολαπίντο: Για δεύτερο συνεχόμενο αγώνα, ο Φράνκο τραβά πάνω του τα βλέμματα. Ήταν με διαφορά ο καλύτερος από τους υπόλοιπους, ενώ επικράτησε ξανά του πολύ πιο έμπειρου Γκασλί στην εσωτερική μάχη της Alpine. Το πενταετές συμβόλαιο που του έχει δώσει ο Μπριατόρε αρχίζει να δείχνει δικαιολογημένο.
