Ο 6ος αγώνας της φετινής σεζόν της Formula 1, που διεξήχθη στο Μονακό, κράτησε το ενδιαφέρον μέχρι το φινάλε, αν και η εξέλιξή του δεν άφησε όλους ικανοποιημένους.
Οι νικητές του GP Μονακό
Οι χαμένοι του Grand Prix Μονακό
Ύστερα από πολλά χρόνια, το Grand Prix Μονακό της Formula 1 δεν περιορίστηκε σε έναν διαδικαστικό αγώνα, όπου η στρατηγική περνά σε δεύτερη μοίρα και το μόνο που απομένει είναι η αναμονή για την καρό σημαία. Η πραγματικότητα, βέβαια, παραμένει ότι οι μάχες στο Πριγκιπάτο είναι εξαιρετικά δύσκολες, ενώ για χρόνια η προφανής λύση δείχνει να αγνοείται επιδεικτικά. Περισσότερα όμως σε λίγο.
Η διεκδίκηση της νίκης κρίθηκε ουσιαστικά στη δεύτερη εκκίνηση του 71ου γύρου, όμως το φετινό Μονακό πρόσφερε ανατροπές και δράμα μέχρι το τέλος. Με ασφάλεια μπορούμε να πούμε ότι το φετινό GP Μονακό ξεπέρασε τις προσδοκίες μας.
Οι κερδισμένοι του GP Μονακό
Ίσακ Χατζάρ: Ο Γάλλος πραγματοποίησε το πιο ολοκληρωμένο φετινό του τριήμερο, σε μια εμφάνιση που δεν άφησε πολλά περιθώρια αμφισβήτησης. Πέμπτος στις κατατακτήριες και 3ος στο GP, παρά το πρόβλημα στον κινητήρα, κατάφερε να σταθεί στο ύψος της πίεσης σε ένα τριήμερο όπου η RB22 απέδωσε καλύτερα απ’ όσο περίμεναν στην αυστριακή ομάδα. Το βάθρο αυτό, το πρώτο του με τους «ταύρους» και δεύτερο της καριέρας του, αναμένεται να του δώσει σημαντική ψυχολογική ώθηση μετά το δύσκολο ξεκίνημα στη σεζόν. Είναι, άλλωστε, και κάτι που χρειάζεται η Red Bull: έναν οδηγό που να βρίσκεται κοντά στον Μαξ Φερστάπεν και όχι σε απόσταση… αιώνων.
Κίμι Αντονέλι: Ο νεαρός Ιταλός δείχνει να μη λυγίζει από την πίεση. Πριν από το Μονακό, η λογική έλεγε πως εκεί θα δυσκολευόταν, όμως η πίστα διέψευσε αυτή την εκτίμηση. Από το FP3 του Σαββάτου φάνηκε πως είχε βρει κάτι παραπάνω σε σχέση με τους υπόλοιπους. Ο τρόπος που χειρίζεται το μονοθέσιο και το φέρνει στα μέτρα του έχει ενισχύσει την αυτοπεποίθησή του σε μια σεζόν όπου μπορεί να διεκδικήσει τον τίτλο. Αυτή τη στιγμή οδηγεί καλύτερα από όλους και το αποδεικνύει γύρο με τον γύρο.
Racing Bulls: Διπλή βαθμολόγηση για τη δεύτερη ομάδα της Red Bull στην F1, σε ένα αποτέλεσμα που ήταν πολύτιμο αλλά δεν ήρθε χωρίς συγκυρίες. Η κόκκινη σημαία και ο Άλεξ Άλμπον βοήθησαν τον Άρβιντ Λίντμπλαντ να μπει στους βαθμούς. Το τριήμερο είχε ξεκινήσει με προβλήματα, ενώ ο Λόσον, λόγω τεχνικού ζητήματος, λίγο έλειψε να μην πάρει εκκίνηση. Παρ’ όλα αυτά, μετά τους 78 γύρους η ομάδα συγκέντρωσε 18 βαθμούς, όσους και η Ferrari.
Aston Martin: Αν υπήρχε ομάδα που είχε ανάγκη έναν χαοτικό αγώνα στο Μονακό, αυτή ήταν η Aston Martin. Ο Φερνάντο Αλόνσο πήρε τη 10η θέση και τον έναν βαθμό σε ένα τριήμερο που, υπό κανονικές συνθήκες, θα μπορούσε να τον βρει 3 ή 4 γύρους πίσω από τον νικητή. Μπορεί να ειπωθεί πως το αποτέλεσμα ήρθε κυρίως από τις συγκρούσεις του 71ου γύρου και τις ποινές άλλων οδηγών, όμως η αλληλουχία ξεκίνησε από την εγκατάλειψη του teammate του, Λανς Στρολ.
Λιούις Χάμιλτον: Μετά το βάθρο στον Καναδά, πολλοί έσπευσαν να χρίσουν τον Σαρλ Λεκλέρ φαβορί στο Μονακό, με βάση την ταχύτητα της Ferrari στις αργές στροφές και την προϊστορία του Μονεγάσκου. Η πραγματικότητα, όμως, ήταν πιο σκληρή για εκείνον. Ο Λιούις Χάμιλτον ήταν ξανά ο κορυφαίος οδηγός της Scuderia, κερδίζοντας την εσωτερική μάχη τόσο στις κατατακτήριες όσο και στον αγώνα, και πλέον βρίσκεται στη 2η θέση του πρωταθλήματος οδηγών.
Οι χαμένοι του Grand Prix Μονακό
Τζορτζ Ράσελ: Αν υπήρχε ένα μέρος όπου ο Βρετανός ήλπιζε να περάσει στην αντεπίθεση, αυτό ήταν το Μονακό. Αντί γι’ αυτό, επιβεβαιώθηκε η εικόνα των τελευταίων εβδομάδων: η W17 δεν ταιριάζει στο οδηγικό του στιλ και ο ίδιος εξακολουθεί να ψάχνει απόδοση. Η έλλειψη αυτοπεποίθησης δεν σημαίνει πως δεν οδηγεί καλά, αλλά τον εμποδίζει να κινηθεί στο 100% των δυνατοτήτων του, όπως κάνει ο teammate του. Αν θέλει να κρατήσει έστω και λίγες ελπίδες για τον τίτλο, πρέπει να βρει λύση άμεσα.
Μαξ Φερστάπεν: Το 2026 δεν εξελίσσεται σε σεζόν του Μαξ Φερστάπεν και το Μονακό το υπενθύμισε με αρκετά άβολο τρόπο. Ήταν ο πρώτος αγώνας στον οποίο είχε θεωρητικές ελπίδες για νίκη, μετά τις εξαιρετικές κατατακτήριες δοκιμές του. Η RB22 έδειξε πολύ δυνατή στους στενούς δρόμους του Πριγκιπάτου, κάτι που δεν περίμεναν στην αυστριακή ομάδα, όμως στην εκκίνηση χάθηκαν όλα. Το μόνο θετικό είναι πως η RBR δείχνει να κάνει βήμα προς τα εμπρός σε κάθε αγώνα.
Σαρλ Λεκλέρ: Έχοντας υπογράψει νέο συμβόλαιο λίγες ημέρες πριν και έχοντας παραδεχθεί πως το Μονακό ήταν η πρώτη μεγάλη ευκαιρία της Ferrari για νίκη, ο Σαρλ Λεκλέρ έμπαινε στο τριήμερο ως το μεγάλο φαβορί. Στο Πριγκιπάτο, όμως, εμφανίστηκε η κακή εκδοχή του Λεκλέρ που κάνει την εμφάνισή της ανά διαστήματα. Πολλά λάθη σε κρίσιμα σημεία, δύο συγκεκριμένα στις κατατακτήριες που του στέρησαν τη δυνατότητα να διεκδικήσει την pole και ένα στον αγώνα που τον έστειλε στις μπαριέρες. Πέρα από τις δυσκολίες με την αίσθηση του μονοθεσίου, το ερώτημα πλέον είναι αν αρχίζει να νιώθει μια πρωτόγνωρη πίεση βλέποντας τον Λιούις Χάμιλτον να τον κερδίζει στα ίσα.
Cadillac: Ο τρόπος με τον οποίο εξελίχθηκε ο αγώνας στο Μονακό ήταν αναμφίβολα απογοητευτικός για τη νέα ομάδα της Formula 1. Ο Σέρχιο Πέρεζ έκανε το ίδιο λάθος δύο φορές και αυτό κόστισε στη Cadillac τη μοναδική ευκαιρία που ίσως είχε φέτος για βαθμούς. Ακόμη χειρότερα, η 10η θέση κατέληξε στην άμεση αντίπαλό της, Aston Martin. Αν κάποιος βρισκόταν στη θέση του διευθυντή της Cadillac, δύσκολα θα μπορούσε να μην είναι εξοργισμένος με τον Πέρεζ.
McLaren: Διαφορετικά θα περίμενε κανείς να εξελιχθεί ο 1.000ός αγώνας της McLaren στη Formula 1. Ο παγκόσμιος πρωταθλητής Λάντο Νόρις εγκατέλειψε με ακόμη ένα πρόβλημα αξιοπιστίας, ενώ ο Όσκαρ Πιάστρι κατετάγη 4ος. Το πιο ανησυχητικό είναι πως στο Ουόκινγκ περίμεναν να είναι πολύ ανταγωνιστικοί στο Μονακό, όμως η έλλειψη ρυθμού αποτέλεσε αρνητική έκπληξη και άφησε πίσω της προβληματισμό και ερωτήματα.
Όσοι περίμεναν αγώνα στρατηγικής: Από τη στιγμή που οι μονομαχίες και τα προσπεράσματα είναι σχεδόν αδύνατα στο Μονακό, η στρατηγική θα έπρεπε να λειτουργεί ως καθοριστικός παράγοντας στο πιο γκλαμουράτο Grand Prix της σεζόν. Το πρόβλημα βρίσκεται στα ελαστικά. Όταν οι γόμες που φέρνει η Pirelli είναι τόσο σκληρές ώστε ακόμη και η μαλακή να μπορεί να βγάλει σχεδόν όλο τον αγώνα, κάτι δεν λειτουργεί σωστά. Ελαστικά που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε αγώνα δύο ή τριών pit-stop στο Μονακό θα ανακάτευαν ουσιαστικά την τράπουλα και θα έδιναν στη στρατηγική τη δυνατότητα να δημιουργήσει μάχες, έστω και μέσα από τα pit-stops.
