Η ζωή ενός ακόμη θρύλου της Formula 1 μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη. Μετά τον Σένα, τον Σουμάχερ και τον Λάουντα, σειρά έχει ο Ζιλ Βιλνέβ. Η ταινία Villeneuve: Rise of a Legend κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο στις 19 Σεπτεμβρίου. Ακολουθεί η έξοδός της στις αίθουσες του Κεμπέκ τον Νοέμβριο, ενώ η παγκόσμια κυκλοφορία της προγραμματίζεται για τον επόμενο χρόνο.
«Αν κάποιος μου έλεγε να κάνω τρεις ευχές, η πρώτη θα ήταν να ασχοληθώ με τους αγώνες, η δεύτερη να είμαι στη Formula 1 και η τρίτη να οδηγήσω για τη Ferrari». Τα λόγια του κορυφαίου Καναδού οδηγού αγώνων, Ζιλ Βιλνέβ, συνοψίζουν το περιεχόμενο της νέας βιογραφικής ταινίας, η οποία εστιάζει στα πρώτα χρόνια της ζωής του.
Το Circuit Gilles Villeneuve φέρει το όνομά του, διατηρώντας τη μνήμη ενός θρύλου της Formula 1, η τραγική αγωνιστική διαδρομή του οποίου θυμίζει εκείνη του Σένα. Ο Βιλνέβ έζησε με ένταση στις πίστες, αγάπησε τα μονοθέσια και σημείωσε νίκες. Η πορεία του, ωστόσο, είχε θλιβερό τέλος.
Η καναδική πίστα αντανακλά στοιχεία της προσωπικότητάς του. Είναι ταχύτατη, όπως ήταν και ο ίδιος κατά την παρουσία του στη Formula 1, από το 1977 έως και το 1982. Οι καιρικές συνθήκες ανεβάζουν σημαντικά τον βαθμό επικινδυνότητάς της, ενώ το ιστορικό της περιλαμβάνει πολλά ατυχήματα. Αυτή η διαρκής έκθεση στον κίνδυνο παραπέμπει και στον Βιλνέβ, που ζούσε «αγκαλιά» με το ρίσκο.
Ο χαμογελαστός Καναδός πιλότος αγαπήθηκε κυρίως για το οδηγικό του ταπεραμέντο, με το οποίο ξεσήκωνε τα πλήθη. Την ίδια στιγμή, όμως, αγνοούσε τον κίνδυνο του αθλήματος, θεωρώντας ότι όποιος επιλέγει αυτό το επάγγελμα γνωρίζει εξαρχής πως ο υπέρτατος κίνδυνος αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό του.
Το σοκ για τους θαυμαστές της Formula1 ήταν ακόμη μεγαλύτερο στις 8 Μαΐου του 1982, όταν έχασε τη ζωή του κυνηγώντας τον καλύτερο χρόνο, πριν καν αρχίσει ο αγώνας. Ο μικρόσωμος πιλότος σκοτώθηκε στα δοκιμαστικά του βέλγικου γκραν πρι, τον Μάιο του 1982. Είχε ήδη διαγράψει μια αξιόλογη πορεία και είχε προλάβει να μεταδώσει τα μυστικά της επιτυχίας στον γιο του, Ζακ Βιλνέβ, ο οποίος στέφθηκε πρωταθλητής πολλά χρόνια αργότερα. Ο Ζιλ Βιλνέβ συμμετείχε σε 68 γκραν πρι, κέρδισε έξι και ανέβηκε στο βάθρο 13 φορές.
Πράος, ήρεμος και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας εκτός πίστας, ο Ζιλ άλλαζε πρόσωπο πίσω από το τιμόνι. Γινόταν ένας ορμητικός οδηγός που εξαντλούσε τις αντοχές και τις οδηγικές του δυνατότητες, κινούμενος διαρκώς στο όριο ανάμεσα στο σωστό και το λάθος. Πίεζε για να ξεπεράσει τα όρια μέσα στην πίστα, ανέβαινε στα κερμπ και έκανε το «ανάποδο τιμόνι» καθημερινή πρακτική.
Ήταν ο αγαπημένος οδηγός του Εντσο Φεράρι, επειδή ρίσκαρε σαν γνήσιος πιλότος, έχοντας επίγνωση της δουλειάς του. Όταν έφερνε το μονοθέσιό του στα όρια, κάθε δευτερόλεπτο συνοδευόταν από κίνδυνο. Ο ασυμβίβαστος τρόπος οδήγησής του προκαλούσε φόβο όχι μόνο στους θεατές, αλλά και στους αντιπάλους του.
Ο μεγαλύτερος αντίπαλός του, ωστόσο, βρισκόταν στην ίδια του την ομάδα, τη Ferrari. Το 1982, δύο μήνες πριν χάσει τη ζωή του στο τιμόνι μιας κατακόκκινης Ferrari, ο Βιλνέβ είχε εμπλακεί σε μια ανελέητη αντιπαράθεση με τον νέο ομόσταβλό του, Ντιντιέ Πιρονί, για το ποιος θα αναλάμβανε τον ηγετικό ρόλο στην ομάδα. Η σύγκρουση αυτή έμεινε χωρίς κατάληξη, καθώς ο Ζιλ Βιλνέβ σκοτώθηκε στα δοκιμαστικά του βέλγικου γκραν πρι.
Δύο μήνες αργότερα, ο Πιρονί βίωσε τη φρίκη ενός σοβαρού ατυχήματος. Σε μια στροφή της φημισμένης πίστας του Χόκενκαιμ έχασε τον έλεγχο και βγήκε από το παραμορφωμένο μονοθέσιό του με κατεστραμμένα πόδια. Έμεινε εκτός αγώνων και, όταν επιχείρησε να επιστρέψει σε μονοθέσιο, διαπίστωσε ότι οι δυνάμεις του τον είχαν εγκαταλείψει οριστικά.
