6 Ιουνίου, 2026 9:00 -
Ο Ουόλτερ Ντε Σίλβα, ένας από τους σημαντικότερους σχεδιαστές αυτοκινήτων, εξηγεί γιατί οι Ευρωπαίοι διατρέχουν τον κίνδυνο να χάσουν την ταυτότητά τους.
Ο Ουόλτερ Ντε Σίλβα έχει την ιδιότητα του επαΐοντα, γεγονός που δίνει ιδιαίτερο βάρος στην άποψή του. Ο Ιταλός σχεδιαστής συγκαταλέγεται στους πιο γνωστούς και σημαντικούς ανθρώπους του χώρου της Αυτοκινητοβιομηχανίας, και όχι μόνο, έχοντας δημιουργήσει ορισμένα από τα ομορφότερα αυτοκίνητα των τελευταίων δεκαετιών.
Με πορεία τόσο στον Όμιλο Fiat όσο και στον Όμιλο Volkswagen, είναι ο άνθρωπος που σχεδίασε μοντέλα όπως η Alfa Romeo 156, τα SEAT Ibiza, Cordoba, Altea και Leon της δεκαετίας του 2000, καθώς και μοντέλα της Audi, όπως τα R8, TT, A5 και Q7, αλλά και της Volkswagen, όπως τα Passat CC, Polo, Golf, Passat και up!, της ίδιας δεκαετίας.
Παράλληλα, δημιούργησε εντυπωσιακά πρωτότυπα, όπως η Bugatti EB 16.4 Veyron, από την οποία προέκυψε η Veyron, και η Lamborghini Miura (2006). Τα τελευταία χρόνια, ο Ντε Σίλβα δραστηριοποιείται ως ανεξάρτητος σχεδιαστής, συνεργαζόμενος με διάφορες αυτοκινητοβιομηχανίες.
Ανάμεσά τους περιλαμβάνονται και κινεζικές εταιρείες, για τις οποίες σχεδιάζει πρωτότυπα, επιχειρώντας να συνδυάσει το ευρωπαϊκό στυλ με την κινεζική προσέγγιση. Πρόσφατα, ο Ουόλτερ Ντε Σίλβα παραχώρησε συνέντευξη στο γερμανικό Auto Motor und Sport, όπου, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στην κατεύθυνση που ακολουθούν οι νεότεροι σχεδιαστές στην Ευρώπη, καθώς και στο αποτέλεσμα που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια από τη δουλειά τους.
Όταν ρωτήθηκε αν υπάρχουν σήμερα εταιρείες που ξεχωρίζουν θετικά στον σχεδιασμό των μοντέλων τους, απάντησε: «Ειλικρινά, πέρα από ορισμένες μεμονωμένες εξαιρέσεις, δεν διακρίνω πολλά στοιχεία που να επιτρέπουν αισιοδοξία. Οι νέοι σχεδιαστές σήμερα έρχονται αντιμέτωποι με την επιθετικότητα, την αλαζονεία και την υπερβολική ανάγκη για εντυπωσιασμό, σε συνδυασμό με ένα χαμηλότερο πολιτισμικό υπόβαθρο.
»Σε συνάρτηση με την ολοένα ισχυρότερη επιρροή του μάρκετινγκ, αυτά τα στοιχεία εξηγούν το σχεδιαστικό “άλμα (στο κενό)” που βλέπουμε σήμερα.
»Η βασική αρχή ότι το design οφείλει να γεννά βαθιά συναισθήματα παραμένει πιο επίκαιρη από ποτέ. Η δυνατότητά του να συγκινεί, όπως συμβαίνει και με την ποίηση, αποτελεί θεμελιώδες γνώρισμά του.
»Παρατηρώντας τη σημερινή αυτοκινητοβιομηχανία, διαπιστώνω ότι στα περισσότερα σχέδια απουσιάζει η συναισθηματική απήχηση. Τα τελευταία χρόνια η σχεδίαση αμαξωμάτων έχει υποχωρήσει αισθητά, τόσο σε τεχνικό όσο και σε πολιτισμικό επίπεδο, με λύσεις που υπακούουν κυρίως στις τάσεις της αγοράς και λιγότερο στις εσωτερικές και συναισθηματικές ποιότητες του προϊόντος.
»Επιπλέον, η αξιοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης από σχεδιαστές, συχνά χωρίς ουσιαστική δημιουργική αφετηρία, μπορεί να υποβαθμίσει την ποιότητα της αρχικής ιδέας, του εννοιολογικού πλαισίου και της δημιουργικότητας, με ελάχιστες εξαιρέσεις».
Παράλληλα, στάθηκε στο γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια οι Ευρωπαίοι σχεδιαστές επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από τις αισθητικές προτιμήσεις και τις απαιτήσεις των Κινέζων. Όπως σημείωσε, προειδοποιώντας ταυτόχρονα: «Ας μην ανοίξουμε καν τη συζήτηση για τα κινεζικά αυτοκίνητα. Έχουμε οδηγηθεί σε μια παράδοξη, σχεδόν παράλογη κατάσταση: το απαιτητικό ευρωπαϊκό design επηρεάζεται πλέον αρνητικά από το κινεζικό design. Η μόνη διαφορά είναι ότι στην Ευρώπη έχουμε ως σημείο αναφοράς τον πολιτισμό και την παράδοση. Κάποιες φορές, όμως, μοιάζει σαν να το έχουμε ξεχάσει.
»Η δημιουργία ενός αντικειμένου, είτε αυτό είναι αυτοκίνητο είτε οτιδήποτε άλλο, συνοδεύεται από συναισθήματα όπως το πάθος, ο ενθουσιασμός και, ορισμένες φορές, η απογοήτευση. Κανένα σχέδιο δεν μπορεί να εξελιχθεί χωρίς απόλυτη αφοσίωση.
»Η διαρκής αναζήτηση της ομορφιάς σε κάθε λεπτομέρεια είναι ο πραγματικός οδηγός ολόκληρης της δημιουργικής διαδικασίας, η οποία ορίζεται από έναν συνεχή διάλογο ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα, αλλά και ανάμεσα στην τεχνολογία και τη φινέτσα.
»Σε αυτά θα πρόσθετα και τον σεβασμό στην παράδοση, η οποία πρέπει να ερμηνεύεται με έναν απολύτως σύγχρονο τρόπο. Αυτό που αποκαλώ “Future in the Classic” είναι η μεταφορά στοιχείων της ιστορίας μας στο μέλλον.
»Με αυτόν τον τρόπο γεννιέται ένα design που στηρίζεται σε λίγες, ουσιαστικές και δυναμικές γραμμές, δημιουργώντας έναν διαχρονικό χαρακτήρα. Κατά την άποψή μου, όλα αυτά λείπουν από τα κινεζικά αυτοκίνητα», κατέληξε με σαφήνεια ο Ντε Σίλβα.
